Δημήτρης Νικολαΐδης: Ο άνθρωπος πίσω από το σκίτσο
– Ένας φίλος που θα είναι πάντα μαζί μας*
Υπάρχουν άνθρωποι που αφήνουν το αποτύπωμά τους όχι μόνο μέσα από όσα δημιουργούν, αλλά κυρίως μέσα από όσα προσφέρουν στους ανθρώπους γύρω τους.
Ο Δημήτρης Νικολαΐδης ήταν ένας από αυτούς.
Για όσους δεν τον γνώρισαν, ο Δημήτρης ήταν ένας ξεχωριστός σκιτσογράφος, ένας άνθρωπος που μπορούσε με λίγες γραμμές να δώσει ζωή σε πρόσωπα, να σχολιάσει την καθημερινότητα, να σατιρίσει τα στραβά του κόσμου και να μεταφέρει σκέψεις και συναισθήματα.
Γεννημένος το 1969 στο Ελευθεροχώρι Κιλκίς, από Πόντιους γονείς, έζησε και δημιούργησε στη Θεσσαλονίκη, συνεργάστηκε με εφημερίδες, περιοδικά και τηλεοπτικούς σταθμούς και αφιέρωσε μεγάλο μέρος της διαδρομής του στην τέχνη του σκίτσου.
Με τα «Καρέ καρέ μαθήματα σκίτσου» εγχειρίδια και εκπομπές μοιράστηκε τη γνώση και την αγάπη του για τη δημιουργία με μικρούς και μεγάλους μέσα από περιφερειακά κανάλια σε όλη την Ελλάδα.
Όμως, για εκείνους που είχαν την τύχη να τον γνωρίσουν από κοντά, ο Δημήτρης δεν ήταν απλώς ο σκιτσογράφος.
Ήταν ο φίλος.
Ο άνθρωπος με το χιούμορ, την υπομονή, την καλοσύνη και τη διάθεση να σταθεί δίπλα στους άλλους.
Ο οικογενειάρχης που αγαπούσε τους δικούς του ανθρώπους.
Ο άνθρωπος που ήξερε να πλησιάζει τα παιδιά με τρυφερότητα, να τους δίνει χώρο να δοκιμάσουν, να μάθουν και να ανακαλύψουν τη χαρά της δημιουργίας.
Γιατί το σκίτσο, στα χέρια του, δεν ήταν μόνο μια τέχνη.
Ήταν ένας τρόπος επικοινωνίας.
Μια αφορμή για να συναντηθούν άνθρωποι, να γελάσουν, να μάθουν και να μοιραστούν κάτι όμορφο.
Και αυτό είναι ίσως ένα από τα πιο πολύτιμα στοιχεία που αφήνει πίσω του ένας δημιουργός: όχι μόνο το έργο του, αλλά και τους ανθρώπους που ενέπνευσε.
Ένα πρόωρο «αντίο»
Στις 7 Απριλίου 2021, ο Δημήτρης έφυγε από τη ζωή σε ηλικία μόλις 52 ετών, έπειτα από πολυήμερη μάχη με επιπλοκές του κορωνοϊού.
Η είδηση της απώλειάς του σκόρπισε θλίψη στην οικογένειά του, στους φίλους, στους συνεργάτες του και στον ποντιακό χώρο, όπου είχε ενεργή παρουσία και σημαντική προσφορά.
Ήταν ένας αποχαιρετισμός που ήρθε πολύ νωρίς.
Γιατί άνθρωποι σαν τον Δημήτρη έχουν πάντα κι άλλα να δώσουν: ένα ακόμη σκίτσο, μια ακόμη ιδέα, ένα ακόμη μάθημα, ένα χαμόγελο, μια κουβέντα που μπορεί να κάνει τη δύσκολη μέρα λίγο καλύτερη.
Και ίσως αυτό να είναι που κάνει την απουσία του τόσο δύσκολη.
Δεν λείπει μόνο ένας ταλαντούχος καλλιτέχνης.
Λείπει ένας άνθρωπος που έκανε τους γύρω του να αισθάνονται πως η δημιουργία, η φιλία και η ανθρωπιά μπορούν να χωρέσουν ακόμη και στις πιο απλές στιγμές.
Θα είσαι πάντα εδώ, φίλε Δημήτρη
Ο Δημήτρης Νικολαΐδης δεν βρίσκεται πια κοντά μας όπως παλιά.
...βρίσκεται, όμως, στις αναμνήσεις όσων τον αγάπησαν, στα σκίτσα που άφησε πίσω του, στα παιδιά που γνώρισαν μέσα από εκείνον τη χαρά της ζωγραφικής, στους φίλους που θα θυμούνται το χιούμορ και την υπομονή του, στην οικογένειά του που κρατά ζωντανή την παρουσία του με τον δικό της τρόπο.
Κάθε φορά που κάποιος θα πιάνει ένα μολύβι για να σχεδιάσει κάτι καινούργιο, κάθε φορά που ένα παιδί θα χαμογελά ανακαλύπτοντας πως μια απλή γραμμή μπορεί να γίνει μια ολόκληρη ιστορία, ένα κομμάτι από όσα αγάπησε και δίδαξε ο Δημήτρης θα συνεχίζει να υπάρχει.
Γιατί οι άνθρωποι δεν χάνονται ολοκληρωτικά όταν φεύγουν από τη ζωή.
Θα είσαι πάντα εδώ, φίλε Δημήτρη
Ο Δημήτρης Νικολαΐδης δεν βρίσκεται πια κοντά μας όπως παλιά.
...βρίσκεται, όμως, στις αναμνήσεις όσων τον αγάπησαν, στα σκίτσα που άφησε πίσω του, στα παιδιά που γνώρισαν μέσα από εκείνον τη χαρά της ζωγραφικής, στους φίλους που θα θυμούνται το χιούμορ και την υπομονή του, στην οικογένειά του που κρατά ζωντανή την παρουσία του με τον δικό της τρόπο.
Κάθε φορά που κάποιος θα πιάνει ένα μολύβι για να σχεδιάσει κάτι καινούργιο, κάθε φορά που ένα παιδί θα χαμογελά ανακαλύπτοντας πως μια απλή γραμμή μπορεί να γίνει μια ολόκληρη ιστορία, ένα κομμάτι από όσα αγάπησε και δίδαξε ο Δημήτρης θα συνεχίζει να υπάρχει.
Γιατί οι άνθρωποι δεν χάνονται ολοκληρωτικά όταν φεύγουν από τη ζωή.
Παραμένουν μέσα σε όσα δημιούργησαν, σε όσα πρόσφεραν και, πάνω απ’ όλα, μέσα στους ανθρώπους που άγγιξαν.
Καλή αντάμωση, Δημήτρη μας.
Ήσουν ο σκιτσογράφος, ο δάσκαλος, ο οικογενειάρχης, μα πάνω απ’ όλα ο καλός φίλος. Και οι καλοί φίλοι δεν φεύγουν ποτέ πραγματικά.
Θα είσαι πάντα μαζί μας, σε μια γραμμή, σε ένα χαμόγελο, σε μια ανάμνηση και σε κάθε σκίτσο που θα μας θυμίζει εσένα.
Θα είσαι πάντα στις καρδιές μας.
*με αφορμή ένα σκίτσο που εμφάνισε το φατσοβιβλίο στις αναμνήσεις...για να θυμηθούμε τον Δημήτρη και να τον μάθουν όσοι δεν τον γνώρισαν...
