Οι γητευτές των λέξεων

 Υπάρχουν στιγμές που η ζωή μοιάζει με μια παλιά κινηματογραφική μπομπίνα. 

Την πιάνεις στα χέρια σου ύστερα από χρόνια, τη βάζεις ξανά στη μηχανή προβολής και οι εικόνες αρχίζουν να ζωντανεύουν.

Κάποιες σε συγκινούν όπως την πρώτη φορά. Άλλες σε κάνουν να χαμογελάς αμήχανα, αναρωτώμενος τι ήταν αυτό που είχες δει τότε και σε είχε αγγίξει τόσο βαθιά.

Έτσι ένιωσα, επιστρέφοντας ύστερα από επτά χρόνια στο blog που δημιούργησα πριν από δεκαοκτώ.

Τότε δεν ήθελα να γράψω την ιστορία μου. 

Ήθελα να διασώσω τις ιστορίες των άλλων.

 Κείμενα που με ταξίδευαν, με ταρακουνούσαν, μου άνοιγαν παράθυρα σε κόσμους που δεν είχα ακόμη ανακαλύψει. Ήταν ο δικός μου τρόπος να κρατήσω ζωντανές τις λέξεις που άφησαν μέσα μου ένα ίχνος.

Σήμερα, διαβάζοντάς τες ξανά, αντιλαμβάνομαι ότι το κείμενο δεν άλλαξε.

 Εγώ άλλαξα.

Ο χρόνος είναι ο πιο απαιτητικός σκηνοθέτης. Δεν ζητά δεύτερη λήψη. 

Δεν διορθώνει τα λάθη στο μοντάζ. 

Απλώς σε οδηγεί από σκηνή σε σκηνή, μέχρι να συνειδητοποιήσεις ότι ο άνθρωπος που βλέπεις στην αρχή της ταινίας δεν είναι ο ίδιος με εκείνον που εμφανίζεται στο τέλος.

Θέλω να πιστεύω ότι αυτές οι αλλαγές με έκαναν καλύτερο. 

Όχι τέλειο.

 Καλύτερο.

Γιατί, αν η ζωή έχει κάποιο νόημα, ίσως είναι αυτό: να εξελισσόμαστε.

 Να αφήνουμε πίσω μας λίγη από την αφέλεια, να κρατάμε την ευαισθησία και να αποκτούμε περισσότερη κατανόηση για τον άνθρωπο.

 Για τον διπλανό μας, αλλά και για τον ίδιο μας τον εαυτό.

Είμαι άνθρωπος της εικόνας. 

Ως εικονολήπτης και κινηματογραφιστής έχω μάθει να αφηγούμαι ιστορίες με το φως, τις σκιές, τις σιωπές και τα βλέμματα. 

Ξέρω πόσα μπορεί να πει ένα πρόσωπο χωρίς να αρθρώσει ούτε μία λέξη.

Κι όμως, όσο περισσότερο γνώριζα την εικόνα, τόσο περισσότερο θαύμαζα εκείνους που δεν είχαν ανάγκη από αυτήν.

Εκείνους που δημιουργούν εικόνες μόνο με τις λέξεις.

Εκείνους που μπορούν να χτίσουν ολόκληρους κόσμους μέσα σε λίγες παραγράφους.

 Να σε κάνουν να δεις πρόσωπα που δεν γνώρισες ποτέ, να ακούσεις σιωπές που δεν ηχογραφήθηκαν ποτέ, να αισθανθείς συναισθήματα που δεν έζησες, αλλά για κάποιον ανεξήγητο λόγο μοιάζουν δικά σου.

Τους αποκαλώ γητευτές των λέξεων.

Γιατί η πένα τους δεν περιγράφει απλώς την πραγματικότητα. Τη φωτίζει από μια διαφορετική γωνία, όπως ένας διευθυντής φωτογραφίας αλλάζει μια ολόκληρη σκηνή μετακινώντας έναν μόνο προβολέα.

Δεν επιδιώκουν να σε πείσουν. Σε προσκαλούν να σκεφτείς. Να αμφισβητήσεις. Να κοιτάξεις λίγο πιο πέρα από το προφανές.

 Και όταν ένα κείμενο καταφέρνει να αλλάξει, έστω και για λίγο, τον τρόπο με τον οποίο βλέπεις τον κόσμο, τότε έχει πετύχει κάτι σπάνιο: έχει αφήσει μέσα σου ένα νέο καρέ.

Αυτό το blog επιστρέφει, λοιπόν, όχι για να αναπολήσει το παρελθόν, αλλά για να συνεχίσει την προβολή.

Θα συνεχίσω να μοιράζομαι κείμενα που με συγκινούν, που με προβληματίζουν, που με κάνουν να σταματώ για λίγο και να σκέφτομαι.

 Γιατί πιστεύω πως οι λέξεις, όταν γράφονται με αλήθεια, έχουν την ίδια δύναμη που έχει μια μεγάλη κινηματογραφική σκηνή: μένουν μέσα σου πολύ μετά την πτώση των τίτλων τέλους.

Και όσο υπάρχουν άνθρωποι που εξακολουθούν να γοητεύουν τον κόσμο με τις λέξεις τους, θα υπάρχουν πάντα ιστορίες που αξίζει να διαβαστούν. 

Όπως υπάρχουν ταινίες που αξίζει να τις βλέπεις ξανά και ξανά, γιατί κάθε προβολή αποκαλύπτει κάτι καινούργιο για την ταινία... αλλά κυρίως για τον θεατή.

Τα Πάντα Ρει… και το αποτύπωμά μας μένει

«Τα πάντα ρει», έλεγε ο Ηράκλειτος.

Όλα κυλούν.

Όλα αλλάζουν.

Τίποτα δεν μένει ακίνητο στον χρόνο.

Ούτε η φύση, ούτε οι εποχές, ούτε οι άνθρωποι. 

Ακόμη κι εκείνος που πιστεύει πως παραμένει ο ίδιος, έχει ήδη αλλάξει μέσα από τις εμπειρίες, τις χαρές, τις απογοητεύσεις, τις απώλειες και τις ελπίδες του. 

Η ζωή μοιάζει με ένα ποτάμι. 

 Από τη στιγμή που γεννιόμαστε, το ρεύμα μάς παρασύρει σε ένα αδιάκοπο ταξίδι.

Στην αρχή κρατιόμαστε από τα χέρια των άλλων.

Ύστερα μαθαίνουμε να στεκόμαστε μόνοι μας.

Κάποια στιγμή πιστεύουμε πως γνωρίζουμε τα πάντα, μέχρι που η ίδια η ζωή, με τη σοφία αλλά και τη σκληρότητά της, μας υπενθυμίζει πόσα ακόμη έχουμε να μάθουμε. 

Ίσως, τελικά, αυτός να είναι ο πραγματικός σκοπός της ύπαρξής μας.

Όχι να περάσουμε απλώς από τη ζωή, αλλά να εξελιχθούμε μέσα από αυτήν.

Να γίνουμε λίγο πιο σοφοί, λίγο πιο ταπεινοί, λίγο πιο ανθρώπινοι από ό,τι ήμασταν χθες. 

Δεν γεννιόμαστε ολοκληρωμένοι. 

Διαμορφωνόμαστε καθημερινά. 

Κάθε άνθρωπος που συναντάμε, κάθε λάθος που κάνουμε, κάθε δυσκολία που ξεπερνάμε, αφήνει πάνω μας ένα μικρό αποτύπωμα. Άλλοτε μας πληγώνει, άλλοτε μας δυναμώνει, πάντοτε όμως μας αλλάζει. 

Οι πιο πολύτιμες αλλαγές δεν φαίνονται στον καθρέφτη. 

Φαίνονται στον τρόπο που μιλάμε, που συγχωρούμε, που αγαπάμε.

Φαίνονται όταν επιλέγουμε να απλώσουμε το χέρι αντί να γυρίσουμε την πλάτη. Όταν ακούμε πριν κρίνουμε. Όταν προσφέρουμε χωρίς να περιμένουμε ανταμοιβή. 

Σε έναν κόσμο που συχνά μετρά την αξία με αριθμούς, χρήματα και κοινωνική αναγνώριση, ξεχνάμε πως η ουσία της ζωής βρίσκεται αλλού. 

Βρίσκεται στις στιγμές που δεν φωτογραφίζονται.

Στις σιωπηλές πράξεις καλοσύνης.

Στην αγκαλιά που δόθηκε την κατάλληλη στιγμή.

Στη λέξη που κράτησε κάποιον όρθιο όταν όλα γύρω του κατέρρεαν. 

Η κοινωνία δεν αλλάζει μόνο με μεγάλες επαναστάσεις. Αλλάζει κάθε φορά που ένας άνθρωπος αποφασίζει να γίνει καλύτερος από τον εαυτό του.  Κάθε φορά που η ευγένεια νικά την αδιαφορία, η προσφορά νικά τον εγωισμό και η αγάπη υπερνικά τον φόβο. 

Και ίσως αυτή να είναι η μεγαλύτερη ευθύνη που έχουμε απέναντι στις επόμενες γενιές. 

 Να τους παραδώσουμε έναν κόσμο λίγο πιο ανθρώπινο από εκείνον που παραλάβαμε.

 Όχι τέλειο — γιατί η τελειότητα δεν ανήκει στον άνθρωπο — αλλά πιο δίκαιο, πιο συμπονετικό, πιο φωτεινό. 

Όσο μεγαλώνουμε, αλλάζουν και οι ερωτήσεις που κάνουμε στον εαυτό μας. 

Στα νιάτα αναρωτιόμαστε τι θα γίνουμε.

Στη μέση της διαδρομής τι καταφέραμε.

Και όταν ο χρόνος αρχίζει να αποκτά μεγαλύτερη αξία από τα χρόνια που απομένουν, γεννιέται μια διαφορετική, βαθύτερη ερώτηση. 

Ποιο είναι το αποτύπωμα που θα αφήσω όταν φύγω; 

Δεν είναι μια ερώτηση που αφορά το τέλος της ζωής. 

Είναι μια ερώτηση που θα έπρεπε να μας συνοδεύει κάθε πρωί όταν ανοίγουμε τα μάτια μας.

Γιατί το αποτύπωμά μας δεν είναι το σπίτι που χτίσαμε, ούτε ο τραπεζικός λογαριασμός που αφήσαμε πίσω μας.

Δεν είναι οι τίτλοι που αποκτήσαμε ούτε οι διακρίσεις που κρεμάσαμε στον τοίχο. 

Το αποτύπωμά μας είναι οι άνθρωποι που ένιωσαν ασφαλείς δίπλα μας.

Είναι τα παιδιά που μεγαλώσαμε με αξίες.

Είναι οι φίλοι που βρήκαν παρηγοριά στα λόγια μας.

Είναι τα χαμόγελα που προκαλέσαμε χωρίς ποτέ να το μάθουμε.

Είναι οι καρδιές που άγγιξε η παρουσία μας. 

Στο τέλος, ίσως κανείς να μη θυμάται όλα όσα είπαμε.

Ίσως να ξεχάσουν ακόμη και πολλά από όσα κάναμε.

 Δύσκολα όμως ξεχνά κανείς πώς τον έκανε κάποιος να αισθανθεί. Εκεί κρύβεται η αληθινή κληρονομιά κάθε ανθρώπου.

Ο χρόνος θα συνεχίσει να κυλά. Νέοι άνθρωποι θα γεννηθούν, άλλοι θα φύγουν, οι εποχές θα αλλάξουν, οι πόλεις θα μεταμορφωθούν και η ζωή θα συνεχίσει αδιάκοπα τον δρόμο της.

Εμείς είμαστε απλώς περαστικοί.

Και ίσως αυτό να μην είναι λυπηρό. Ίσως να είναι ό,τι πιο όμορφο υπάρχει. Γιατί γνωρίζοντας πως ο χρόνος μας είναι πεπερασμένος, αποκτά αξία κάθε στιγμή που ζούμε με αγάπη, αξιοπρέπεια και προσφορά.

Αν κάποτε, όταν θα κλείνει ο κύκλος της δικής μας διαδρομής, μπορέσουμε να κοιτάξουμε πίσω και να πούμε ότι κάναμε έστω μία ζωή λίγο καλύτερη, ότι απαλύναμε έστω έναν πόνο, ότι ανάψαμε έστω ένα μικρό φως μέσα στο σκοτάδι κάποιου ανθρώπου, τότε ίσως να έχουμε εκπληρώσει τον βαθύτερο σκοπό της ύπαρξής μας.

Γιατί όλα ρέουν. 

Μόνο η καλοσύνη που μοιράσαμε συνεχίζει να ταξιδεύει, πολύ καιρό αφότου εμείς θα έχουμε φύγει. 

*(Αφιερωμένο σε μια ψυχή που μ’έκανε λίγο καλύτερο άνθρωπο...ξέρει αυτή...