η 84η τελετή απονομής των βραβείων Όσκαρ!

Oscar 2012: Σάρωσε στα Όσκαρ το "The Artist". 

27 Φεβρουαρίου 2012, 08:22

 

Η ταινία «The Artist»απέσπασε πέντε βραβεία στη φετινή τελετή απονομής των βραβείων Όσκαρ, περιλαμβανομένων της Καλύτερης Ταινίας και της Καλύτερης Σκηνοθεσίας. Πέντε βραβεία και για το φιλμ Hugo που είχε τις περισσότερες υποψηφιότητες. Η Μέριλ Στριπ πήρε το βραβείο Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου για την ερμηνεία της στην ταινία «Η Σιδηρά Κυρία» (The Iron Lady).


Ευκαιρία να γιορτάσουν το ίδιο το σινεμά βρήκαν τα φετινά Όσκαρ. Και δεν θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά, μιας και οι δύο ταινίες που μοιράστηκαν τα βραβεία (πήραν από πέντε) ήταν το Hugo και το «The Artist», δύο ταινίες που νοσταλγούν γλυκά το σινεμά. Τα σημαντικά βραβεία απέσπασε, βέβαια, το δεύτερο που κατέκτησε Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας, Σκηνοθεσίας, Α' Ανδρικού Ρόλου (Ζαν Ντιζαρντέν), ενώ η Μέριλ Στριπ κέρδισε το τρίτο Όσκαρ της καριέρας της για την ερμηνεία της ως «Η Σιδηρά Κυρία».


Φέτος ήταν μια χρονιά νοσταλγίας: πλήθος σταρ θυμήθηκαν τις πρώτες τους κινηματογραφικές αναμνήσεις. Ο Τομ Κρουζ έβγαινε έξω και έτρεχε να αναπαραστήσει τις ταινίες που έβλεπε, ο Άνταμ Σάντλερ μιλούσε για τον Σον Κόνερι και τις τρίχες του, ο Μόργκαν Φρίμαν θυμήθηκε τον Κινγκ Κονγκ.


Από την άλλη, το Cirque du soleil προσέφερε ένα φαντασμαγορικό θέαμα, αφιερωμένο στη μαγεία του να βλέπει κανείς σινεμά.




THE ARTIST trailer ελληνικοί υπότιτλοι HD (2011)... από myfilm-gr


Επίσης, προσφέρθηκαν ποπ κορν και σνακ στο κοινό, ενώ οι περισσότεροι νικητές βρήκαν αφορμή να μιλήσουν για τις δικές τους κινηματογραφικές αναμνήσεις. Το μήνυμα ήταν σαφές: όποιος και να κερδίσει, νικητής βγαίνει το σινεμά.


Στα βραβεία τώρα, πέντε κέρδισε το The Artist: Καλύτερης Ταινίας, Σκηνοθεσίας, Α' Ανδρικού Ρόλου, Μουσικής, Κοστουμιών.


Πέντε Όσκαρ κέρδισε και το Hugo: Καλλιτεχνικής Διεύθυνσης (Ντάντε Φερέτι και Φρανσέσκα Λο Σκιάβο), Φωτογραφίας (Ρόμπερτ Ρίτσαρντσον), Οπτικών Εφέ, Ηχητικού Μιξάζ, Ηχητικού Μοντάζ.


Όπως αναμενόταν Όσκαρ Β’ Γυναικείου Ρόλου κατέκτησε η Οκτάβια Σπένσερ (Υπηρέτριες), ενώ το βραβείο Β’ Ανδρικού ρόλου κέρδισε ο Κρίστοφερ Πλάμερ (Πρωτάρηδες), ο οποίος έγινε έτσι ο μεγαλύτερος σε ηλικία ηθοποιός που κερδίζει Όσκαρ (στα 82 του).


Βραβείο πρωτότυπου σεναρίου κέρδισε ο Γούντι Άλεν για το Μεσάνυχτα στο Παρίσι (για άλλη μια φορά δεν ήταν εκεί να το παραλάβει), ενώ βραβείο διασκευασμένου σεναρίου κέρδισαν οι Αλεξάντερ Πέιν, Νατ Φάξτον, Τζιμ Ρας για τους Απογόνους. Ο ελληνικής καταγωγής Πέιν είπε μάλιστα «σ’ αγαπώ» στη μαμά του στα ελληνικά!

THE DESCENDANTS (ΟΙ ΑΠΟΓΟΝΟΙ) trailer #2 HD από myfilm-gr

«Οι απόγονοι» (The Descendants)

«Οι απόγονοι» είναι βασισμένοι στο ομότιτλο μυθιστόρημα της Κάουι Χαρτ Χέμινγκς και πραγματεύεται το κωμικό δράμα του Ματ Κινγκ (Τζόρτζ Κλούνει), ενός μεσήλικα δικηγόρου, με περιουσία, στα μαγευτικά τοπία της Χαβάης. Όταν η σύζυγός του τραυματίζεται σοβαρά σε ένα ατύχημα με ένα σκάφος, ο μέχρι πρότινος αδιάφορος σύζυγος και πατέρας δύο κοριτσιών, θα αναγκαστεί να επανεξετάσει το παρελθόν και να δει το μέλλον με διαφορετική ματιά. Το γεγονός αυτό οδηγεί στη δημιουργία μιας ουσιαστικής σχέσης του Ματ με τις κόρες του, ενώ ταυτόχρονα έρχεται αντιμέτωπος με σημαντικά διλήμματα.

Η εναλλαγή δράματος και κωμωδίας, αποτελεί χαρακτηριστικό γνώρισμα στις ταινίες του Αλεξάντερ Πέιν. Όταν αυτό βέβαια συνδυάζεται με την ιδιαίτερη ερμηνεία του Τζόρτζ Κλούνεϊ, το αποτέλεσμα δικαιολογεί την συμμετοχή της ταινίας σε κάθε υποψηφιότητα που έχει συμπεριληφθεί τον τελευταίο καιρό.

Από τους «σκληρούς» κριτικούς μέχρι τους ηθοποιούς, οι ενώσεις έχουν επιβραβεύσει με τον δικό τους τρόπο τους «Απόγονους» και σε επίπεδο ταινίας, κερδίζοντας τη Χρυσή Σφαίρα για το καλύτερο δράμα αλλά και σε πρωταγωνιστικό επίπεδο, με τον γοητευτικό Τζόρτζ Κλούνεϊ να κατακτά τη Χρυσή Σφαίρα στην κατηγορία Α αντρικού ρόλου.

από το http://www.clickatlife.gr/story/cinema/o-apogonos-tzortz-klounei-kerdizei-tis-entuposeis?id=2127107

Καλύτερη ξενόγλωσση ταινία το ιρανικό Ένας Χωρισμός.


Όσκαρ καλύτερου τραγουδιού κέρδισε το Man or Muppet από τα Μάπετς (φυσικά οι υποψήφιοι ήταν μόλις δύο!)


Βραβείο καλύτερου μοντάζ κέρδισε επάξια Το Κορίτσι με το Τατουάζ.


Καλύτερο ντοκιμαντέρ αναδείχθηκε το Undefeated.


Και τα μικρά: Μικρού μήκους ταινία στο The Shore, μικρού μήκους ντοκιμαντέρ στο Saving Face, μικρού μήκους animation στο The Fantastic Flying Books of Mr. Morris
Lessmore.


Όσο για την ίδια την τελετή; Μπορεί τα βραβεία να ήταν αναμενόμενα, μπορεί η παρουσίαση του Μπίλι Κρίσταλ να ήταν κλασική, αλλά ο παρουσιαστής έκανε για άλλη μία φορά καλά αυτό που ξέρει να κάνει τόσα χρόνια.


Παρουσίασε μια σφιχτοδεμένη τελετή απονομής, με χαριτωμένες στιγμές. Περιμένουμε να δούμε αν θα είναι εκεί και στην 85η γιορτή της Ακαδημίας...

από το http://www.madata.gr/diafora/showbiz/175267.html

Δευ 27 Φεβ 2012

Λεπτό προς λεπτό, η 84η τελετή απονομής των βραβείων Όσκαρ!

η πλήρης λίστα των νικητών!

Η παρέλαση των αστέρων στο κόκκινο χαλί ξεκίνησε παραδοσιακά από τις 01:30 το πρωί ώρα Ελλάδος και αφού φωτογραφήθηκαν και έκαναν τις απαραίτητες δηλώσεις, ήρθε επιτέλους η ώρα να μπούμε στο δια ταύτα, δηλαδή στα ίδια τα βραβεία! Ο Morgan Freemanβρέθηκε πρώτος στην σκηνή του Hollywood & Highland Center (πρώην Kodak Theater) για να προλογίσει ένα χιουμοριστικό βίντεο στο οποίο πρωταγωνιστεί ο οικοδεσπότης της 84ης απονομής Μπίλι Κρίσταλ στο πλάι των πραγματικών πρωταγωνιστών της βραδιάς, δηλαδή τους υποψήφιους για όσκαρ, το οποίο θα προαναγγείλει και την είσοδό του στη σκηνή. Απ`ότι φαίνεται η φετινή απονομή έχει διάθεση για μιούζικαλ!Την σκυτάλη παίρνει ο Tom Hanks για να δώσει το όσκαρ φωτογραφίας στο Hugo!Συνεχίζουμε σε γρήγορους ρυθμούς για το όσκαρ καλλιτεχνικής διεύθυνσης και πάλι στο Hugo!
Περισσότερα>>>Στην σκηνή μπαίνουν οι Cameron Diaz και Jennifer Lopez για να παρουσιάσουν το βραβείο κοστουμιών, το οποίο πηγαίνει στο The Artist, ενώ το όσκαρ μακιγιάζ κερδίζει η Σιδηρά Κυρία.Σειρά παίρνει η Sandra Bullock που θα παραδώσει το ξενόγλωσσο όσκαρ, που φέτος πηγαίνει στο πολύπαθο Ιράν, και συγκεκριμένα στοΈνας Χωρισμός. Ο Christian Bale κλήθηκε να δώσει το Όσκαρ β` γυναικείου ρόλου, το οποίο κέρδισε όπως αναμένονταν η Octavia Spencer για την ερμηνεία της στις Υπηρέτριες.Η Tina Fey και ο Bradley Cooper έδωσαν το βραβείο μοντάζ στο Κορίτσι με το Τατουάζ καθώς και τα βραβείο ήχου και μιξάζ στο Hugo, που μέχρι στιγμής μετράει 4 βραβεία!Μετά από ένα φαντασμαγορικό χορευτικό σόοου το οποίο προλόγισαν ο Κέρμιτ και η Μίς Πίγκι, ανεβαίνουν στην σκηνή η Gwyneth Paltrow και ο Robert Downey Jr., για να ανακοινώσουν το όσκαρ του καλύτερου ντοκιμαντέρ, που είναι το Undefeated.Ακολουθεί το όσκαρ κινουμένων σχεδίων, το οποίο παρουσιάζει ο Chris Rock και όπως αναμένονταν κερδίζει το Rango του Gore Verbinski.Ο Ben Stiller και η Emma Stone παρουσιάζουν το βραβείο ειδικών εφέ, το οποίο δίνει στο Hugo το 5ο του όσκαρ μέχρι στιγμής.Η Melissa Leo κλήθηκε να δώσει το όσκαρ β` ανδρικού ρόλου, το οποίο κέρδισε o Christopher Plummer, όπως ήταν αναμενόμενο.Η Penelope Cruz και ο Owen Wilson ανέλαβαν να παρουσιάσουν το βραβείο καλύτερης μουσικής σε ταινία, το οποίο κέρδισε ο Ludovic Bource για το The Artist.Οι λευκοντυμένοι Will Ferrell και Zach Galifianakis έκαναν είσοδο με πιατίνια στη σκηνή για να δώσουν το βραβείο καλύτερου τραγουδιού στον Bret McKenzie για το The Muppets.Η Angelina Jolie κλήθηκε να δώσει το βραβείο διασκευασμένου σεναρίο στους Απογόνους του ελληνικής καταγωγής Alexander Payne, που δεν παρέλειψε να πει στη μητέρα του "σ`αγαπώ πολύ"!Το όσκαρ πρωτότυπου σεναρίου κέρδισε ο Woody Allen για το Μεσάνυχτα στο Παρίσι, αν και δεν παραβρέθηκε στην τελετή για να το παραλάβει.Σύσσωμες οι Φιλενάδες ανέβηκαν στην σκηνή για να παρουσιάσουν τρία βραβεία: 
ταινίας μικρού μήκους στο The Shore
μικρού μήκους ντοκιμαντέρ στο Saving Face
& μικρού μήκους animation στο The Fantastic Flying Books of Mr. Morris Lessmore.O Michael Douglas δίνει το όσκαρ σκηνοθεσίας στον Michel Hazanavicius για το The Artist, όπως ήταν αναμενόμενο. Πλησιάζοντας στην κορύφωση των φετινών βραβείων όσκαρ, η περσινή νικήτρια Natalie Portman ανεβαίνει στη σκηνή για να παραδώσει το όσκαρ α` ανδρικού ρόλου. And the oscar goes to... Jean Dujardin!Στη συνέχεια ο Colin Firth ανεβαίνει στη σκηνή για να παραδώσει το Όσκαρ πρώτου γυναικείου ρόλου στην Meryl Streep, παρά το γεγονός ότι φαβορί θεωρούνταν η Viola Davis. Εδώ κλείνουμε με τα βραβεία ερμηνείας, τα οποία ήταν όλα προβλεπόμενα, εκτός από αυτό της Meryl.Τέλος, ο Tom Cruise ανεβαίνει στη σκηνή για να παρουσιάσει το τελευταίο και σημαντικότερο βραβείο, αυτό της καλύτερης ταινίας. Το Όσκαρ της καλύτερης ταινίας της χρονιάς πηγαίνει... στο The Artist!

Συνολικά το Hugo μετράει 5 βραβεία Όσκαρ, τα περισσότερα σε τεχνικές κατηγορίες, το The Artist επίσης 5 και η Σιδηρά Κυρία 2.

---

Νάνσυ Μιχαηλίδου

από το http://cine.gr/article.asp?topic=CineGossip&id=11869

«The Fantastic Flying Books of Mr. Morris Lessmore» 

Αλληγορικό, χιουμοριστικό και γοητευτικό, το «The Fantastic Flying Books of Mr. Morris Lessmore» είναι μια ιστορία για τη δύναμη των βιβλίων και πως αυτά είναι ικανά να ταξιδέψουν και να δώσουν ζωή στον αναγνώστη μέσα από τις σελίδες τους.

Εμπνευσμένο από τον Μπάστερ Κίτον, τον μάγο του Οζ, τον τυφώνα Κατρίνα και την αγάπη για τα βιβλία, θα δώσει στους δημιουργούς του William Joyce, Brandon Oldenburg την πρώτη τους υποψηφιότητα για το Όσκαρ καλύτερης ταινίας κινουμένων σχεδίων μικρού μήκους.To oποίο κερδίσανε τελικά...

" Αρχή Σοφίας, η των ονομάτων επίσκεψις"

Ο ΤΡΙΠΟΔΑΣ ΤΩΝ ΔΕΛΦΩΝ, ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΑΛΧΗΜΕΙΑ και ΣΤΑΤΙΚΟ QI GONG

" Αρχή Σοφίας, η των ονομάτων επίσκεψις"

Αναζητώντας τις ρίζες των ελληνικών λέξεων γινόμαστε συχνά κοινωνοί μιας σοφίας χαμένης στο χρόνο, ταυτόχρονα όμως υπαρκτής και ζωντανής μέσα στα αδιάκοπα διλήμματα και τις προσπάθειες των ανθρώπων όλης της γής και κάθε εποχής, για την αναζήτηση της αλήθειας.

Σύμφωνα με τις τελευταίες διαπιστώσεις, η ελληνική γλώσσα θεωρήθηκε, η μία από τις δύο "νοηματικές" γλώσσες στον κόσμο που βρίσκονται ακόμα σε χρήση. Αυτό σημαίνει ότι οι λέξεις της γλώσσας μας, δεν βασίζονται απλά σε μια σύμβαση με την οποία έχουν συμφωνήσει κάποιοι άνθρωποι, για το πως θα πρέπει να ονομάζονται τα πράγματα που μας περιβάλλουν. Οι λέξεις της ελληνικής γλώσσας, δημιουργούνται για να εκφράσουν το συναίσθημα, καθώς και την σωματική αντίδραση του ανθρώπου στην θέα όλων αυτών που ορίζονται από τις λέξεις αυτές.

Η σύγχρονη σημασία των λέξεων της γλώσσας μας, είναι συχνά πολύ διαφορετική από αυτήν για την οποία δημιουργήθηκαν. Οι ελληνικές λέξεις σήμερα εμπεριέχουν βέβαια την αρχική τους σημασία, η οποία όμως διακρίνεται κυρίως στην ορθογραφία των λέξεων αυτών, γιατί η τελική ερμηνεία τους, αυτή που σώζεται ως τις μέρες μας, είναι συχνά, ελαφρά, εως πολύ αλλοιωμένη από την αρχική. Μας αποκαλύπτουν έτσι, όλη την διαδρομή της συνεχούς χρήσης τους ανά τους αιώνες, την συσσωρευμένη ανθρώπινη εμπειρία που προέκυψε από την χρήση αυτή, αλλά και τους συνειρμούς που αναπόφευκτα ακολούθησαν και που συχνά απομάκρυναν τις λέξεις αυτές από την πρωταρχική σημασία τους.

Μέσα από τις λέξεις λοιπόν θα προσπαθήσουμε να ανακαλύψουμε ξανά την αρχέγονη γνώση, για να στηρίξουμε τα συμπεράσματα στα οποία θα καταλήξουμε στο τέλος αυτής της μελέτης.

Οι πρώτες λέξεις της γλώσσας μας, είναι φθόγγοι και ανταποκρίνονται στην πρώτη γραφή, την πιο αρχαία μορφή γραφής του ανθρώπινου γένους, τα σύμβολα. Τα ιερογλυφικά της Αιγύπτου αλλά και της Μινωικής Κρήτης, τα εικονογράμματα, αλλά και τα ιδεογράμματα, ήταν και είναι γραφές συλλαβικές. Στην Ελλάδα της προϊστορικής-κρητομυκηναϊκής περιόδου έχουμε την γραφή Γραμμική Β, που είναι τεκμηριωμένα, μιας και έχει μεταφραστεί, ίσως η πρώτη Ελληνική Γραφή της ιστορίας. Ακόμη και αργότερα όταν υιοθετείται το Αλφάβητο σαν τρόπος γραφής της γλώσσας, οι συλλαβές, αλλά και τα απλά γράμματα συνεχίζουν να εκφράζουν έννοιες και δεν είναι απλά και μόνον ήχοι. Όπως το Απου σημαίνει =αυτό που υπάρχει και το Ω που σημαίνει = απειρο, αιωνιότητα. Για αυτόν τον λόγο από τον 9ο μΧ αι. γράφεται και σαν ω το αλχημιστικό σύμβολο που εκφράζει το Άπειρο. το ξαπλωμένο οκτώ. Όχι τυχαία, ΑΩ είναι και ένα από τα ονόματα του Θεού. Αυτού που πραγματικά, 100% υπάρχει και είναι αιώνιος.

Ένα από τα πιο σημαντικά γράμματα της γλώσσας μας είναι το Β. Είναι ο ήχος που δηλώνει την εμφάνιση του θεού στην γη, "βουητό ηκούσθει και οι ουρανοί ηνήχθησαν". Η λέξη "βουητό" είναι επίσης μια λέξη που έχει προκύψει από ηχοπλασία και σημαίνει τον ήχο ββββ που ακούγεται, όταν κάτι τέτοιο συμβαίνει.Το Β στα ιερογλυφικά, τα αρχαία αιγιπτυακά δηλαδή, στο αρχαίο κορινθιακό και στο φοινικικό αλφάβητο είναι από αριστερά προς τα δεξιά τα εξής:

Παρατηρώντας το βήτα της ιερογλυφικής γραφής έχουμε την απεικόνιση μιας σπείρας ή ενός στρόβίλου, συχνά στοιχείο του μαίανδρου. Ενώ στο κορινθιακό αυτός ο στρόβιλος ή σπείρα ξεδιπλώνεται και δημιουργεί ένα πρώτο κομμάτι μαίανδρου όπως τον γνωρίζουμε από την αρχαία ελληνική τέχνη και στο Φοινικικό όμως παρατηρούμε ότι είναι μια σχηματοποιημένη κυκλική σπείρα.

Με το Β οι πρώτοι έλληνες, εκφράζουν ηχητικά την έννοια της εμφάνισης του Θεού και την απεικονίζουν με έναν στρόβιλο ή την ανάλυσή του τον μαίανδρο, που απεικονίζει ταυτόχρονα και την κίνηση που παρατηρείται με την εμφάνιση αυτή ή γενικότερα την κίνηση της δημιουργικής ενέργειας στο Σύμπαν. Ο στρόβιλος ή σπείρα είναι ένα ιερό σύμβολο που εμφανίζεται σαν τέτοιο ήδη από τους νεολιθικούς χρόνους, (Νεολιθικός οικισμός της Σύρου) και δεν συναντάται μόνο στον Ελλαδικό χώρο αλλά ταυτόχρονα σε όλους τους πολιτισμούς της γής. Είναι ένα κοινό σύμβολο που προσλαμβάνουμε, όπως τα περισσότερα σύμβολα, μέσα από το κοινό συλλογικό μας ασυνείδητο.

Προσθέτοντας ένα Α δίπλα στο Β, έχουμε την λέξη Βα με περισπωμένη που σημαίνει βασιληάς. Το Α όπως αναφέραμε πιο πάνω σημαίνει την ύπαρξη ή αυτό που υπάρχει. Έτσι Βα = βασιληάς= σημαίνει ο Θεός που υπάρχει, ο υλοποιημένος θεός.

Το βα, όμως είναι επίσης μια από εκείνες τις πρωταρχικές λέξεις που δημιουργούνται από τα επιφωνήματα. Στην προκειμένη περίπτωση εκφράζει θαυμασμό και δέος. Συναντάται συχνά και ως "βαβαί" και εκφράζει δέος και θαυμασμό στην εμφάνιση του θείου ή απλά την επίκληση του . Κάτι σαν "ώ Θεέ μου!".

Από το Βα με περισπωμένη όταν αλλάξουμε το χειλικό Β με το οδοντικό Δ που συχνά παρατηρείται στην γλώσσα μας έχουμε την λέξη Δά = Γή ή Γαία. Μια άλλη, όχι τυχαία ονομασία της υπέρτατης προϊστορικής Θεάς της γονιμότητας, της μητέρας Γης, είναι η λέξη "Βάβω".

Από το ίδιο επιφώνημα "βα" ή "βαβαί" προέρχεται το επιφώνημα που χρησιμοποιούμε σήμερα όταν θέλουμε να εκφράσουμε θαυμασμό και δέος "μπα!" και εκεί ίσως θα πρέπει να ψάξουμε τις ρίζες της πανανθρώπινης λέξης "μπαμπάς", "papa", "baba", "babo". Στην αρχαιότητα η λέξη δεν δεσμευόταν από το φύλο γιατί δήλωνε κυρίως μια ιδιαίτερη ποιότητα.

Επεκτείνοντας την ίδια λέξη προσθέτοντας την λέξη Σέλιος (Ήλιος) έχουμε την περιγραφή μιας ακόμα ιδιότητας του Θεού και της εμφάνισής του στην Γη , την φωτεινότητα. Β+α+σέλιος= (Βασήλιος)=Βασιληάς = Ο υλοποιημένος Θεός που είναι φως, ή φωτεινός σαν Ήλιος.

Σήλιος, Σέλας, (βόρειο Σέλας), Σελήνη, Σέλλην ή Έλλην όλες αυτές οι λέξεις προέρχονται από την ίδια ρίζα που σημαίνει φως.

Σέλλην= Έλλην= ο άνθρωπος που αναζητεί και τείνει προς το φως, ένα φως εσωτερικό,ή άνθρωπος του Φωτός , αυτός που το Φως έχει αποκαλυφθεί μέσα του, ο Φωτισμένος. Τα δύο λ προκύπτουν από ένα ΕΝ = έσω που με την υπόλοιπη λέξη όπως πολύ συχνά συμβαίνει στην γλώσσα μας μετατρέπεται σε δεύτερο λ ( π.χ ελλαμπρύνομαι, ελλάμπω)

Εδώ θα πρέπει να διευκρινήσουμε ότι η μελέτη αυτή, δεν έχει σκοπό να εκθειάσει τον θεσμό της βασιλείας, όπως αυτός είναι γνωστός από τα παραδείγματα της πρόσφατης ιστορίας, γιατί καμμία σχέση δεν έχουν με αυτό που οι αρχαίοι έλληνες έκφραζαν με αυτόν τον όρο.

Το αξίωμα του Βασιλιά στην αρχαία Ελλάδα, τουλάχιστον όπως αυτό εμφανίζεται στα Ομηρικά Έπη, προσδιορίζει το άτομο το Διοτρεφές, το μεγαλωμένο κάτω από την προστασία του Δία, που μετέχει της θεϊκής υπόστασης. Ο μύθος τον θέλει συμβολικά, Υιό Θεού. Κυβερνά την πόλη με την εξουσία που πηγάζει από το κύρος του, το οποίο απορρέει από τις Αρετές του. Οι Αρετές είναι κάτι που δεν κληρονομούνται αλλά κατακτώνται μέσα από την προσωπική καλλιέργεια και εξέλιξη και επισφραγίζονται μέσα από την ολοκήρωση σειράς Άθλων. (Θησέας, Ηρακλής, κλπ) που επιτρέπει στον απλό άνθρωπο να υπερβεί τα όριά του και να γίνει Ήρωας. Σαν Ήρωας λατρεύεται σε ιερά που ονομάζονται Ηρώα.

Ήρωας = (από το ήρανος που σημαίνει φίλος, γνώστης, βοηθός, προστάτης)

Ήρα = η προστάτιδα,φίλη, γνώστρια, βοηθός

Ο Ήρωας-Βασιληάς μπορεί να επικοινωνεί απρόσκοπτα με τους Θεούς και να κοινοποιεί το θέλημά τους στους ανθρώπους. Είναι ο ίδιος ένας υλοποιημένος Θεός. Συγκεντρώνει χωρίς προσπάθεια τα πλήθη των ανθρώπων γύρω του και γίνεται "ποιμένας λαών" .(Ιλιάδα). Είναι ο "καλός ποιμήν" μια πολύ συχνή και αγαπητή απεικόνιση στην αρχαία ελλήνική τέχνη που λόγω της συμβολικής της σημασίας, υιοθετείται και τα πρώτα χριστιανικά χρόνια, στην χριστιανική τέχνη, για την απεικόνιση του Χριστού.

Η εξουσία του δεν αναιρεί την ύπαρξη και την βούληση των ανθρώπων. Στην συνέλευση του στρατεύματος (Ιλιάδα) απευθύνεται στους Έλληνες και τους αποκαλεί "φίλους" και "ήρωες" (ώ φίλοι, ήρωες Δαναοί, θεράποντες Άρηος). Αυτοί δε, έχουν την δυνατότητα να εκφράσουν την γνώμη τους, ζητώντας τον λόγο με το δικαίωμα που έδινε και στον τελευταίο στρατιώτη-πολίτη, "το κηρήκειο" , το σκήπτρο του Βασιληά, η ράβδος που τους έδινε δικαίωμα και εξουσία λόγου, ακόμα και αντίθετου από αυτόν του βασιληά. Γιατί όσο κρατούσαν το κηρύκειο έφεραν και αυτοί την ιδιότητα του ήρωα-βασιληά.

Ανάμνηση αυτής της αρχαίας συνήθειας, είναι το σήκωμα του χεριού κάθε φορά που θέλουμε να λάβουμε δικαίωμα λόγου σε μια ομάδα ανθρώπων που διαλέγονται.

Σύμβολο της εξουσίας του Βασιληά είναι τόσο το στέμμα, όσο και το σκήπτρο.

Σκήπτρο = από την ρίζα σκεπ- που σημαίνει προστατεύω, υπερασπίζομαι, στηρίζω.

σκέπτ-ω , σκέπτρον, σκήπτρον = υπό την σκέπη του, υπό την προστασία του.

Το σκήπτρο ονομάζεται επίσης ράβδος και βακτηρία και είναι σύμβολο και των ιερέων και των μάντεων, των αγορευόντων αλλά και των ποιητών. Δηλώνει το άτομο που έχει κατακτήσει ένα υψηλό επίπεδο συνείδησης τέτοιο, που του επιτρέπει να επικοινωνεί με το θείο, αλλά και να ανακοινώνει την θεία βούληση στους ανθρώπους.

Βακτηρία = από το βα που ήδη έχουμε αναλύσει και το κτάομαι

κτάομαι = κατέχω, κρατώ, κεκτημένος, και κυρίως σε αυτήν την περίπτωση ο εμού κεκτημένος = αυτός που είναι κύριος του εαυτού του.

Ένα άλλο σύμβολο της βασιλικής ή θείας στην προκειμένη περίπτωση ιδιότητας είναι το Διάδημα, η Κορώνα που στα αρχαία την ονομάζουμε και Πώλο και συναναντάται στις απεικονίσεις των γυναικείων θεοτήτων, μέχρι και στα χρόνια της ύστερης αρχαιότητας.

πώλος = παρθένος (πουλάρι)

Αυτό δεν είναι τυχαίο, αν ανατρέξουμε στην αρχική σημασία της λέξης "παρθένος" που χρησιμοποιείται ήδη την περίοδο της προϊστορίας για να προσδιορίσει την βασική ιδιότητα της Μεγάλης Θεάς της Γονιμότητας, της Μητέρας Γης. Είναι η αρχαία λατρεία που εκφράζει μια κοινωνική δομή με κέντρο την γυναίκα και ως εκ τούτου καθαρά αγροτική. Η γυναίκα ορίζει την σταθερή εγκατάσταση και έτσι και την εξάρτηση της κοινωνίας από τις αγροτικές καλλιέργειες.

Η ιδιότητα της Παρθένου ερμηνεύεται σαν τελειότητα, ύπαρξη σύμφωνα με τους φυσικούς νόμους. Εκφράζει το τέλειο και εξελιγμένο πλάσμα όπως στην περίπτωση του βασιληά, και δεν έχει να κάνει με ερωτική αποχή. Αντίθετα συχνά οι θεές της γονιμότητας είναι σύμβολα ερωτισμού και έχουν, επειδή είναι παρθένες, πολλά παιδιά, αλλά συχνά και πολλούς άνδρες.

Παρθένος = η λέξη είναι σύνθετη και αποτελείται από την λέξη Παν- το μόριο αρ- και την λέξη έθος (ήθος)

Παν + αρ + έθος = Παν + αρ + ετος = το πλάσμα με όλες τις αρετές , δηλαδή το πλάσμα με το άριστο Ήθος.

Ήδη έχουμε αρχίσει να υποψιαζόμαστε την Σοφία που κρύβεται και αποκαλύπτεται μέσα στην γλώσσα μας. Μια Σοφία που δεν έχει χαθεί, αλλά υπάρχει και την ανακαλύπτουμε και σε άλλα επιτευγματα της Ανθρώπινης Σκέψης, όπως η Φιλοσοφία, η Αλχημεία, η άσκηση του σώματος αλλά και του πνεύματος.

Ο βασιληάς λοιπόν είναι ο άνθρωπος που μέσα από μια σειρά δοκιμασιών και επιτευγμάτων-άθλων βραβέύεται (άθλα = βραβεία) και κατορθώνει να γίνει κύριος του εαυτού του, της ίδιας του της συνείδησης. Να γίνει "υιός Θεού", "κατ' εικόνα και ομοίωση" και να κερδίσει έτσι την Αθανασία.

Κατάκτώντας την Συνείδησή του, τον κεντρικό του άξονα, γίνεται Τρίποδας και απαντά στο Αίνιγμα της Σφίγγας.

Το Αίνιγμα της Σφίγγας έλεγε:

" Τι έστιν ώ, τετράπους και δίπους και τρίπους εστίν"

" Ποίο είναι το Όν το τετράποδο, το δίποδο, και το τρίποδο"

Το Αίνιγμα της Σφίγγας μιλά για την δυνατότητα της εξέλιξης ενός ανθρώπου. Μιας εξέλιξης που δεν δεσμεύεται από την ηλικία αλλά συχνά συμβαδίζει με αυτήν.

Τρίπους, είναι ο άνθρωπος, που έχει αναπτύξει την συνείδησή του σε ένα τέτοιο επίπεδο, ώστε να μπορεί να κυριαρχεί στον εαυτό του. Είναι ο άνθρωπος που δεν στηρίζεται πλέον στους γονείς του για να ορίσει την ύπαρξή του (τετράπους), ούτε ορίζεται ή επηρεάζεται από την βούληση των άλλων (δίπους), είναι αυτός που έχει ορίσει το ένα και μοναδικό επίπεδο στήριξής του, τον ίδιο του τον εαυτό και δεν μπορεί να μετακινηθεί ή να παρασυρθεί είτε από άλλους, είτε από τα ίδια του τα συναισθήματα ή τις αδυναμίες του, που γίνονται συχνά αντικείμενο εκμετάλλευσης των άλλων.

Ο Τρίποδας έχει τρία σημεία επαφής με το έδαφος, τα οποία ορίζουν ένα και μόνο ένα επίπεδο (Πυθαγόρας) και μια μονάδική βάση στήριξης την δική του. Τα τρία πόδια του Τρίποδα συμβολίζουν στον Άνθρωπο-Τρίποδα τα τρία τμήματα της ύπαρξής του. Το Σώμα, την Ψυχή και το Πνεύμα. Το Πνεύμα του ο άνθρωπος, το συνειδητοποιεί περισσότερο, όσο δρα, σκέφτεται και υπάρχει σύμφωνα με αυτό.

Ο άνθρωπος-τρίποδας είναι το σκεύος μέσα στο οποίο συντελείται η τελική του μεταμόρφωσή αλλά και η επικοινωνία του με το θείο. Ο Τρίποδας ορίζει τρία σημεία και ορίζεται από αυτά. Έχει ασάλευτη σταθερότητα, σαν να έχει απλώσει βαθειές ρίζες στην Γή, την Γα, την Δα, την κάτοχο της Σοφίας. Ενώ το κάτω μέρος του είναι σταθερό- δια της Σοφίας- και γειωμένο το πάνω μέρος του είναι ανάλαφρο για να μπορεί να επικοινωνεί με τον ουρανό. Στον Τρίποδα αυτό απεικονίζεται με τον ατμό που ανεβαίνει μέσα από τον λέβητα και συμβολίζει την ψυχή και το πνεύμα. (ατμός - ατμώδης=γεμάτος ικμάδα, ζωτικότητα, άτμητος= αυτός που δεν διαιρείται, σανσκριτικά - Μάχα Άτμα = μεγάλη ψυχή) Γιαυτό και στις θυσίες η προσφορά στους Θεούς, δεν ήταν το σφάγιο που χρησίμευε τελικώς ως τροφή των πιστών αλλά ο καπνός που ανέβαινε στον ουρανό, ο ατμός ήταν η προσφορά για τους Θεούς.

Το τρίτο πόδι του Τρίποδα καθώς και του Ανθρώπου-Τρίποδα που είναι η ανεπτυγμένη του συνείδηση, συμβολίζεται με την Ράβδο-βακτηρία, που υποδηλώνει το αξίωμα του αλλά και την εξουσία που έχει πάνω στην ίδια του την συνείδηση. Με λίγα λόγια το γεγονός, ότι πέτυχε να γίνει Ήρωας-Βασιληάς, ένας ενσαρκωμένος Θεός.

Η βακτηρία δεν συμβαδίζει όπως είπαμε με την προχωρημένη ηλικία, αν και συχνά χρειάζεται να φτάσουμε σε μεγάλη ηλικία για να πετύχουμε την κατάσταση συνείδησης εκείνη που απαιτείται για κάτι τέτοιο και τότε γινόμαστε Ιεροί - Γέροι και Ιέρειες - Γραίες.

Στην ελληνική μυθολογία οι Γραίες είναι πανέμορφες νύμφες της θάλασσας, δηλαδή Ιερές και όχι απαραίτητα ηλικιωμένες. Και δεν είναι τυχαίο που προσφωνούμε τους Ιερείς και τους Μοναχούς και τις Μοναχές της Χριστιανικής Θρησκείας πάντα Γέροντες και Γερόντισσες, αν και μπορεί να είναι πολύ νεότεροι σε ηλικία από εμάς.

Ο Τρίπους είναι ο άνθρωπος - κοινωνός της Αθανασίας και το ίδιο το σκεύος μέσα από το οποίο κοινωνεί. Η βακτηρία, συμβολίζει την αφυπνισμένη του συνείδηση, αυτή που του χαρίζει το τρίτο , το αποκλειστικά δικό του σημείο, που του επιτρέπει να ορίσει το προσωπικό του επίπεδο, πάνω στο οποίο θα στηριχθεί για να υπάρξει μέσα στο Σύμπαν, πραγματικά αναβαθμισμένος..

"Δως μοι παν στω και γάν κινήσω" Αρχιμήδης.

" Δώσε μου κάπου να σταθώ, να στηριχθώ και μπορώ και την γή να κινήσω"

Ο άνθρωπος- τρίπους πράγματι έχει την δυνατότητα να κινήσει την γη και το Σύμπαν ολόκληρο άν χρειαστεί, όμως ακριβώς επειδή είναι Τρίπους δηλαδή έχει αναπτύξει την Συνείδηση του και έχει ταυτιστεί με το Πνεύμα του, γνωρίζει ότι το άριστο είναι, όχι απαραίτητα να κινήσει το Σύμπαν, αλλά να επιδιώκει να βρίσκεται σε απόλυτη Αρμονία μαζί του.

Της Αθηνάς Γεωργιάδου

Βιβλιογραφία :

Ομήρου Ιλιάδα

Βίβλος

Λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας - Κώστας Κιουγκιόλης, επιτροπή φιλολόγων.

Λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας - Liddel - Scott

Φωτογραφίες της Αθηνάς Γεωργιάδου

Σχέδια από το βιβλίο του Μάντακ Τσία - Σιδερένιο Πουκάμισο

 από τό: http://webcache.googleusercontent.com/search?q=cache:LLsdfiKpT00J:www.the-site-of-athina.gr/basilias.htm+%CF%83%CF%80%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%B1+%CE%95%CE%A4%CF%85%CE%9C%CE%9F%CE%9B%CE%9F%CE%93%CE%99%CE%91&cd=4&hl=el&ct=clnk&gl=gr

Σπείρα

Νομίζω ότι το σχήμα που κρύβει το μυστικό του σύμπαντος είναι η Σπείρα (η δυναμική κίνηση του κύκλου).

Κι αν ο χρόνος δεν είναι ούτε ευθύγραμος ούτε κυκλικός αλλά σπειροειδής;

Αυτό θα μπορούσε να εξηγήσει τη σχετικότητά του. Φανταστείτε το μήκος ενός ελατηρίου σε κανονική θέση και όταν το τεντώνουμε - το ίδιο ελατήριο/χρόνος καταλαμβάνει διαφορετικό μήκος.

Επίσης, όποιος θα μπορούσε να πιέσει με κάποιον τρόπο αυτό το ελατήριο/χρόνο θα κατάφερνε να φέρει τις σπείρες του τόσο κοντά ώστε να τις ενώσει και να πηδήξει άνετα από τη μια σπείρα στην άλλη... Ορίστε και ο τρόπος για τα ταξίδια στο χρόνο...

Και μερικές από τις σχετικές αναφορές που υπάρχουν στο διαδίκτυο:

Σείριος:

Ο Αρχιμήδης μελέτησε με μεγάλη λεπτομέρεια τις ιδιότητες της επίπεδης έλικας στο έργο του «Περί Ελίκων». Με την έλικα αυτή κατάφερε να τετραγωνίσει τον κύκλο, παρακάμπτοντας δηλαδή την "αυστηρή κατασκευή" με μόνο διαβήτη, κανόνα. Αν και το περιέγραψε πρώτος, φαίνεται ότι το σχήμα αυτό ήταν γνωστό από τα προϊστορικά χρόνια καθώς εντοπίστηκε στην τοιχογραφία με τις πολύχρωμες σπείρες που βρέθηκε στο κτίριο Ξεστή 3, στον προϊστορικό οικισμό του Ακρωτηρίου της Σαντορίνης.

ΣΠΕΙΡΕΣ και ΜΑΙΑΝΔΡΟΙ τα 2 ΑΠΟΛΥΤΑ συμβολα

Αστρονομία  

Οι σπείρες του Γαλαξία μας και η κεντρική ράβδος

Ο Γαλαξίας μας είναι ένας περιστρεφόμενος ραβδωτός σπειροειδής γαλαξίας.

Αρχαία Σύμβολα

Η Σπείρα -ένα από τα αρχαιότερα σύμβολα, που χρησιμοποιείται από παλαιολιθική εποχή! Αυτό το περίπλοκο σύμβολο το συναντάμε σε πολλούς αρχαίους πολιτισμούς-στην Αίγυπτο, Κρήτη, Μυκήνες, Μεσοποταμία, Ινδία, Κίνα ,Ιαπωνία ,Ευρώπη, Σκανδιναβία ,Βρετανία...Και  παντού  πάνω από όλα είναι σύμβολο της ζωτικής δύναμης.

Το σχήμα του σπιράλ (spiral) το συναντάμε και στην φύση-ζούμε σε έναν γαλαξία σπειροειδή τύπου. Οι ανεμοστρόβιλοι,τα κελύφη μαλακίων, τα δαχτυλικά αποτυπώματα, ακόμα και το μόριο του DNA έχουν την μορφή της σπείρας .

Η σπείρα που συνδυάζει το σχήμα ενός κύκλου και την δυναμική κίνησή του, συμβολίζει τον χρόνο. Ως μέρος της ομαλής ατελείωτης γραμμής συμβολίζει  επίσης την ανάπτυξη, την συνέχεια, τον ρυθμό της αναπνοής και της ίδιας της ζωής.

Γαλαξίες και Χρυσή Τομή...

Η σημασία της Χρυσής Τομής όμως δεν περιορίζεται στις καλές τέχνες, όπως ίσως θα μπορούσε να συμπεράνει κανείς εκ πρώτης όψεως. Οι πραγματικά ενδιαφέρουσες εφαρμογές ξεκινούν από την κατασκευή, με τη βοήθεια της Χρυσής Τομής, ενός άλλου γεωμετρικού σχήματος, που ονομάζεται Λογαριθμική Σπείρα. Η κατασκευή αυτή βασίζεται στην ακόλουθη ιδιότητα των «χρυσών» ορθογωνίων. Αν «κόψουμε» ένα τετράγωνο από ένα τέτοιο ορθογώνιο, τότε το μικρότερο ορθογώνιο που απομένει είναι πάλι «χρυσό»! Με τον τρόπο αυτόν μπορούμε να κατασκευάσουμε μια ακολουθία από ολοένα και μικρότερα «χρυσά» ορθογώνια, που βρίσκονται το ένα μέσα στο άλλο. Η λογαριθμική σπείρα είναι το σχήμα που σχηματίζεται σε αυτή την ακολουθία των χρυσών ορθογωνίων, αν εγγράψουμε σε κάθε τετράγωνο ένα τεταρτοκύκλιο.

Αν οι άνθρωποι επιλέγουν τη Χρυσή Τομή για αισθητικούς λόγους, τι μπορούμε να πούμε για τη φύση, που επιλέγει τη λογαριθμική σπείρα για να «κατασκευάσει» μια πληθώρα από δομές; Οι επιστήμονες έχουν διαπιστώσει με έκπληξη ότι η λογαριθμική σπείρα εμφανίζεται σε σχήματα φυσικών αντικειμένων με εντελώς διαφορετικές ιδιότητες. Στη μικρότερη κλίμακα εμφανίζεται στα όστρακα πολλών θαλάσσιων οργανισμών, όπως για παράδειγμα είναι ο ναυτίλος. Στην ενδιάμεση κλίμακα εμφανίζεται στο σχήμα των κυκλώνων, όπως αποτυπώνεται χαρακτηριστικά στις φωτογραφίες των μετεωρολογικών δορυφόρων. Τέλος στη μεγαλύτερη δυνατή κλίμακα εμφανίζεται στο σχήμα των σπειροειδών γαλαξιών, τεράστιων σχηματισμών από εκατοντάδες δισεκατομμύρια αστέρια, τους οποίους μπορούμε να απολαύσουμε στις φωτογραφίες των σύγχρονων τηλεσκοπίων.

This is "The Golden Spiral" 1.618

This geometrical shape (Fibonacci Sequence) is in all nature: Your ears, your face, your fingerprints and even your DNA. This sequence is also in the Acceleration of Creation & Consciousness. “Either we’re on a 16.4 BILLION year long string of coincidence or we’re on a schedule” - Ian Xel Lungold

Περί Ψυχής

Aριστοτέλους

Περί Ψυχής

Μετάφραση-Σχόλια: Παύλου Γρατσιάτου

ΒΙΒΛΙΟΝ ΔΕΥΤΕΡΟΝ
Γενική θεωρία και ορισμός της ψυχής. — Θρεπτικόν.—Αισθητικόν.
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Α'
Γενικός ορισμός της ψυχής.—Η ψυχή είναι η πρώτη εντελέχεια σώματος φυσικού (ουχί τεχνητού) οργανικού (έχοντος όργανα αναγκαία προς το ζην). Είναι το είδος και η ουσία του σώματος. Επακόλουθα του ορισμού τούτου. Η ψυχή αχώριστος από του σώματος.

412a	Β
412a3	Τὰ μὲν δὴ ὑπὸ τῶν πρότερον παραδεδομένα περὶ ψυ- χῆς εἰρήσθω· πάλιν δ' ὥσπερ ἐξ ὑπαρχῆς ἐπανίωμεν, πει- ρώμενοι διορίσαι τί ἐστι ψυχὴ καὶ τίς ἂν εἴη κοινότατος λόγος αὐτῆς.	1. (0) Συνεζητήσαμεν αρκετά τα υπό των πρότερον φιλοσοφησάντων παραδοθέντα περί ψυχής. Ας επανέλθωμεν δε οπίσω, ίνα επαναλάβωμεν τα πράγματα τρόπον τινά εξ αρχής και ας προσπαθήσωμεν να προσδιορίσωμεν τι είναι η ψυχή και τις δύναται να είναι ο γενικότατος (1) ορισμός αυτής.
	λέγομεν δὴ γένος ἕν τι τῶν ὄντων τὴν οὐσίαν, ταύτης δὲ τὸ μέν, ὡς ὕλην, ὃ καθ' αὑτὸ οὐκ ἔστι τόδε τι, ἕτερον δὲ μορφὴν καὶ εἶδος, καθ' ἣν ἤδη λέγεται τόδε τι, καὶ τρίτον τὸ ἐκ τούτων. ἔστι δ' ἡ μὲν ὕλη δύναμις, τὸ δ' εἶδος ἐντελέχεια, καὶ τοῦτο διχῶς, τὸ μὲν ὡς ἐπιστήμη, τὸ δ' ὡς τὸ θεωρεῖν.	2. Λέγομεν λοιπόν ότι μία τάξις όντων είναι η ουσία· εν αυτή δε διακρίνομεν πρώτον την ύλην, ήτις καθ' εαυτήν δεν είναι τούτο το ωρισμένον πράγμα, έπειτα δε μορφήν και είδος, κατά το οποίον το πράγμα λέγεται ότι είναι τούτο το πράγμα, και τρίτον το εκ των δύο τούτων σύνθετον. Είναι δε η μεν ύλη δύναμις (2), το δε είδος εντελέχεια, και αύτη είναι διττή, ούτως ως η επιστήμη και η θεωρία (ήτοι ως έξις και κατοχή γνώσεως ή δεξιότητος και ως εν ενεργεία γνώσις).
412a.11	οὐσίαι δὲ μάλιστ' εἶναι δοκοῦσι τὰ σώματα, καὶ τούτων τὰ φυσικά· ταῦτα γὰρ τῶν ἄλλων ἀρχαί. τῶν δὲ φυσικῶν τὰ μὲν ἔχει ζωήν, τὰ δ' οὐκ ἔχει· ζωὴν δὲ λέγομεν τὴν δι' αὑτοῦ τροφήν τε καὶ αὔξησιν καὶ φθίσιν. ὥστε πᾶν σῶμα φυσικὸν μετέχον ζωῆς οὐσία ἂν εἴη, οὐσία δ' οὕτως ὡς συνθέτη.	3. Ουσίαι δε προ πάντων φαίνονται ότι είναι τα σώματα, και εκ τούτων τα φυσικά (γη, ύδωρ κλπ.). Διότι ταύτα είναι αι αρχαί των άλλων σωμάτων (των τεχνητών). Εκ των φυσικών δε σωμάτων άλλα μεν έχουσι ζωήν, άλλα δε δεν έχουσι. Ζωήν λέγομεν την αρχήν της δι' εαυτού θρέψεως και αυξήσεως και φθοράς του σώματος. Ώστε παν σώμα φυσικόν έχον ζωήν είναι ουσία, αλλ' ουσία σύνθετος, σύνθετος δε εξ ύλης και είδους, ως είπομεν.
	ἐπεὶ δ' ἐστὶ καὶ σῶμα καὶ τοιόνδε, ζωὴν γὰρ ἔχον, οὐκ ἂν εἴη σῶμα ἡ ψυχή· οὐ γάρ ἐστι τῶν καθ' ὑποκειμένου τὸ σῶμα, μᾶλλον δ' ὡς ὑποκείμενον καὶ ὕλη. ἀναγκαῖον ἄρα τὴν ψυχὴν οὐσίαν εἶναι ὡς εἶδος σώματος φυσικοῦ δυνάμει ζωὴν ἔχοντος. ἡ δ' οὐσία ἐντελέχεια· τοιούτου ἄρα σώματος ἐντελέχεια.	4. Επειδή δε τούτο είναι σώμα τοιούτον, έχον δήλα δη ζωήν, το σώμα δεν δύναται να είναι ψυχή. Διότι το σώμα δεν είναι εξ εκείνων τα οποία κατηγορούνται εις υποκείμενόν τι, αλλά αυτό μάλλον είναι υποκείμενον και ύλη. Αναγκαίως άρα η ψυχή είναι ουσία, ήτοι είναι είδος σώματος φυσικού, όπερ έχει δυνάμει (3) ζωήν. Αλλ' η ουσία είναι εντελέχεια. Η ψυχή λοιπόν είναι εντελέχεια σώματος τοιούτου, οίον είπομεν. [σ. 50]
	αὕτη δὲ λέγεται διχῶς, ἡ μὲν ὡς ἐπιστήμη, ἡ δ' ὡς τὸ θεωρεῖν. φανερὸν οὖν ὅτι ὡς ἐπιστήμη· ἐν γὰρ τῷ ὑπάρχειν τὴν ψυχὴν καὶ ὕπνος καὶ ἐγρήγορσίς ἐστιν, ἀνάλογον δ' ἡ μὲν ἐγρήγορσις τῷ θεωρεῖν, ὁ δ' ὕπνος τῷ ἔχειν καὶ μὴ ἐνεργεῖν· προτέρα δὲ τῇ γενέσει ἐπὶ τοῦ αὐτοῦ ἡ ἐπιστήμη. διὸ ἡ ψυχή ἐστιν ἐντελέχεια ἡ πρώτη σώματος φυσικοῦ δυνάμει ζωὴν ἔχοντος.	5. Αλλ' η εντελέχεια λέγεται κατά δύο τρόπους αναλόγους ο μεν προς την επιστήμην, ο δε προς την θεωρίαν. Φανερόν είναι λοιπόν ότι η ψυχή είναι ως η επιστήμη. Διότι εν τη υπάρξει της ψυχής εμπεριέχεται και ύπνος και εγρήγορσις, αναλογεί δε η μεν εγρήγορσις προς την θεωρίαν, ο δε ύπνος προς την έξιν ή κατοχήν της γνώσεως άνευ ενεργείας. Πρότερα όμως κατά την γένεσιν εφ' ενός και του αυτού πράγματος είναι η επιστήμη (4). Δια ταύτα η ψυχή είναι η πρώτη εντελέχεια (5) φυσικού σώματος, όπερ δυνάμει έχει ζωήν.
412b	τοιοῦτον δὲ ὃ ἂν ᾖ ὀργανι-	6. και όπερ είναι οργανικόν.
	κόν. (ὄργανα δὲ καὶ τὰ τῶν φυτῶν μέρη, ἀλλὰ παντελῶς ἁπλᾶ, οἷον τὸ φύλλον περικαρπίου σκέπασμα, τὸ δὲ περι- κάρπιον καρποῦ· αἱ δὲ ῥίζαι τῷ στόματι ἀνάλογον· ἄμφω γὰρ ἕλκει τὴν τροφήν.) εἰ δή τι κοινὸν ἐπὶ πάσης ψυχῆς δεῖ λέγειν, εἴη ἂν ἐντελέχεια ἡ πρώτη σώματος φυσικοῦ ὀργανικοῦ.	Όργανα δε είναι και τα μέρη των φυτών, αλλά είναι όργανα εντελώς απλά· λ.χ. το φύλλον, είναι σκέπασμα του περικαρπίου, το δε περικάρπιον είναι σκέπασμα του καρπού. Αι ρίζαι δε αναλογούσι προς το στόμα, διότι και τα δύο ταύτα παραλαμβάνουσι την τροφήν. Εάν λοιπόν πρέπει να δώσωμεν ορισμόν κοινόν εις παν είδος ψυχής, λέγομεν, ότι είναι η πρώτη εντελέχεια σώματος φυσικού οργανικού.
	διὸ καὶ οὐ δεῖ ζητεῖν εἰ ἓν ἡ ψυχὴ καὶ τὸ σῶμα, ὥσπερ οὐδὲ τὸν κηρὸν καὶ τὸ σχῆμα, οὐδ' ὅλως τὴν ἑκάστου ὕλην καὶ τὸ οὗ ἡ ὕλη· τὸ γὰρ ἓν καὶ τὸ εἶναι ἐπεὶ πλεονα- χῶς λέγεται, τὸ κυρίως ἡ ἐντελέχειά ἐστιν.	7. Δια τούτο δεν πρέπει να ζητώμεν αν η ψυχή και το σώμα είναι εν, όπως ούτε αν ο κηρός (η ύλη) και το σχήμα (το είδος) αυτού είναι εν, όπως εν γένει δεν πρέπει να ζητώμεν αν είναι εν η ύλη έκαστου πράγματος και το πράγμα του οποίου είναι η ύλη. Διότι το εν και το είναι λέγονται μεν κατά πολλάς σημασίας, αλλ' η κυρία σημασία αυτών είναι η εντελέχεια (6).
	καθόλου μὲν οὖν εἴρηται τί ἐστιν ἡ ψυχή· οὐσία γὰρ ἡ κατὰ τὸν λόγον. τοῦτο δὲ τὸ τί ἦν εἶναι τῷ τοιῳδὶ σώματι, καθάπερ εἴ τι τῶν ὀργάνων φυσικὸν ἦν σῶμα, οἷον πέλεκυς· ἦν μὲν γὰρ ἂν τὸ πελέκει εἶναι ἡ οὐσία αὐτοῦ, καὶ ἡ ψυχὴ τοῦτο· χωρισθείσης δὲ ταύτης οὐκ ἂν ἔτι πέλεκυς ἦν, ἀλλ' ἢ ὁμωνύμως, νῦν δ' ἔστι πέλεκυς. οὐ γὰρ τοιούτου σώματος τὸ τί ἦν εἶναι καὶ ὁ λόγος ἡ ψυχή, ἀλλὰ φυσικοῦ τοιουδί, ἔχοντος ἀρχὴν κινήσεως καὶ στάσεως ἐν ἑαυτῷ.	8. Είπομεν λοιπόν καθόλου τι είναι ψυχή· είναι δήλα δη ουσία ενεργοποιούσα μίαν έννοιαν (λόγον)· είναι η ουσιώδης έννοια τοιούτου τινός σώματος. Ούτως έστω ότι εν των οργάνων τέχνης [σ. 51] τινός είναι φυσικόν σώμα· λ.χ. ο πέλεκυς. Η έννοια του πελέκεως θα είναι η ουσία αυτού (το να κόπτη), αύτη δε θα είναι και η ψυχή αυτού· και, αν αύτη αφαιρεθή, δεν θα υπάρχη πλέον πέλεκυς, ειμή καθ' απλήν ομωνυμίαν. Πραγματικώς όμως τόρα είναι πέλεκυς (ουχί ζώον) και τοιούτου σώματος η ουσία και ο λόγος δεν είναι η ψυχή, αλλ' η ψυχή είναι ο λόγος τοιούτου φυσικού (όχι τεχνητού ως ο πέλεκυς), όπερ έχει εν εαυτώ την αρχήν της κινήσεως και της στάσεως.
	θεωρεῖν δὲ καὶ ἐπὶ τῶν μερῶν δεῖ τὸ λεχθέν. εἰ γὰρ ἦν ὁ ὀφθαλμὸς ζῷον, ψυχὴ ἂν ἦν αὐτοῦ ἡ ὄψις· αὕτη γὰρ οὐσία ὀφθαλμοῦ ἡ κατὰ τὸν λόγον (ὁ δ' ὀφθαλμὸς ὕλη ὄψεως), ἧς ἀπολειπούσης οὐκέτ' ὀφθαλμός, πλὴν ὁμωνύμως, καθάπερ ὁ λίθινος καὶ ὁ γεγραμμένος. δεῖ δὴ λαβεῖν τὸ ἐπὶ μέρους ἐφ' ὅλου τοῦ ζῶντος σώματος· ἀνάλογον γὰρ ἔχει ὡς τὸ μέρος πρὸς τὸ μέρος, οὕτως ἡ ὅλη αἴσθησις πρὸς τὸ ὅλον σῶμα τὸ αἰσθητικόν, ᾗ τοιοῦτον.	9. Ανάγκη δε το λεγόμενον να παρατηρήσωμεν και επί των μελών του σώματος. Εάν δήλα δη ο οφθαλμός ήτο ζώον, ψυχή αυτού θα ήτο η όψις· η όψις δήλα δη είναι η ουσία του οφθαλμού κατά λόγον (νοητή). Ο δε οφθαλμός είναι η ύλη της όψεως(7), αν δε εκλείψη η όψις, δεν υπάρχει πλέον οφθαλμός ειμή καθ' ομωνυμίαν, όπως είναι ο λίθινος και ο εικονισμένος οφθαλμός. Πρέπει δε να εφαρμόσωμεν το λεγόμενον περί του σώματος εις το όλον ζων σώμα. Διότι ως η μερική αίσθησις αναφέρεται εις το μερικόν όργανον (8) ούτω η όλη αίσθησις αναλογεί προς το όλον σώμα το αισθητικόν, καθόσον είναι αισθητικόν.
	ἔστι δὲ οὐ τὸ ἀποβεβληκὸς τὴν ψυχὴν τὸ δυνάμει ὂν ὥστε ζῆν, ἀλλὰ τὸ ἔχον· τὸ δὲ σπέρμα καὶ ὁ καρπὸς τὸ δυνάμει τοιονδὶ σῶμα. ὡς μὲν οὖν ἡ τμῆσις καὶ ἡ ὅρασις, οὕτω καὶ ἡ ἐγρήγορσις ἐντελέ- [413a]   χεια, ὡς δ' ἡ ὄψις καὶ ἡ δύναμις τοῦ ὀργάνου, ἡ ψυχή· τὸ δὲ σῶμα τὸ δυνάμει ὄν· ἀλλ' ὥσπερ ὀφθαλμὸς ἡ κόρη καὶ ἡ ὄψις, κἀκεῖ ἡ ψυχὴ καὶ τὸ σῶμα ζῷον.	10. Είναι δε το δυνάμει ον, όπερ είναι ικανόν να ζη, ουχί το αποβαλόν την ψυχήν (και νεκρωθέν), αλλά το έχον την ζωήν εν εαυτώ. Το σπέρμα και ο καρπός είναι δυνάμει τοιαύτα σώματα ζώντα(9). Όπως λοιπόν η τμήσις (το να κόπτη) είναι εντελέχεια του πελέκεως και η δράσις(10) είναι η εντελέχεια του οφθαλμού, ούτω και η εγρήγορσις είναι η εντελέχεια του σώματος, η δε ψυχή είναι προς [σ. 52] το σώμα, ως η όψις και η δύναμις προς το όργανον. Το δε σώμα είναι το δυνάμει ον. Αλλά καθώς ο οφθαλμός είναι η κόρη άμα και η όψις, ούτω και εδώ το ζώον είναι η ψυχή άμα και τα σώμα.
	ὅτι μὲν οὖν οὐκ ἔστιν ἡ ψυχὴ χωριστὴ τοῦ σώματος, ἢ μέρη τινὰ αὐτῆς, εἰ μεριστὴ πέφυκεν, οὐκ ἄδηλον· ἐνίων γὰρ ἡ ἐντελέχεια τῶν μερῶν ἐστὶν αὐτῶν. οὐ μὴν ἀλλ' ἔνιά γε οὐθὲν κωλύει, διὰ τὸ μηθενὸς εἶναι σώματος ἐντελεχείας.	11. Ότι λοιπόν η ψυχή δεν δύναται να υπάρχη χωριστά από του σώματος ούτε μέρη τινά αυτής, εάν εκ φύσεως αύτη διαι- ρήται εις μέρη, είναι ήδη προφανές· διότι ενίοτε η ψυχή είναι εντελέχεια των μερών τούτων. Αλλ' όμως τίποτε δεν εμποδίζει μέρη τινά της ψυχής να είναι χωριστά, διότι δεν είναι εντελέχεια κανενός σώματος, λ. χ. ο νους (11).
	ἔτι δὲ ἄδηλον εἰ οὕτως ἐντελέχεια τοῦ σώματος ἡ ψυχὴ ὥσπερ πλωτὴρ πλοίου. τύπῳ μὲν οὖν ταύτῃ διωρίσθω καὶ ὑπογεγράφθω περὶ ψυχῆς.	12. Αλλά προσέτι δεν είναι φανερόν αν η ψυχή είναι τοιαύτη εντελέχεια του σώματος, όπως ο κυβερνήτης του πλοίου (όστις είναι μεν εντελέχεια, αλλά χωριστή).Εν γένει λοιπόν δι' όσων είπομεν προσδιωρίσαμεν την ψυχήν δώσαντες υποτύπωσιν αυτής. (12)

Σημειώσεις
0) Το Β' Βιβλίον πραγματεύεται περί των δυνάμεων της ψυχής: και μάλιστα περί των αισθήσεων, πρώτον δε ορίζει τι εστί ψυχή. Κατά τον Αριστοτέλην τα φυσικά όντα διαιρούνται εις έμψυχα και άψυχα. Το ιδιάζον χαρακτηριστικόν των οργανικών όντων είναι η ψυχή, ήτις είναι η αρχή της ζωής και της κινήσεως. Η ζωή είναι η γενική μορφή της οργανικής ενεργείας. Η θρεπτική δε ζωή, η αισθητική και η διανοητική είναι μερικαί μορφαί αυτής. Το ον, όπερ έχει την ικανότητα να διανοήται, να αισθάνηται, να κινήται τοπικώς και να τρέφηται, λέγομεν ότι ζη. Η μεν εσωτερική κίνησις, ήτοι η θρέψις, αύξησις και φθίσις, είναι κοινή εις πάντα τα ζώντα, μόνη δε υπάρχει εις τα φυτά. Υψηλοτέρα ανάπτυξις της ζωικής αρχής είναι η αίσθηοις, είτα η τοπική κίνησις και τέλος η νόησις, ήτις είναι ο ανώτατος βαθμός της εξελίξεως της ψυχής. Η ψυχή άρα είναι ενότης περιλαμβάνουσα τας αρχάς της ζωής, της αισθήσεως και της νοήσεως. Εκάστη βαθμίς είναι ύλη, μέσον και όρος της ανωτέρας, ήτις είναι τέλος και σκοπός της κατωτέρας. Εκάστη είναι διάφορος τρόπος ενεργείας και εκδηλώσεως της μιας ψυχής προσδιοριζόμενος υπό της διαφοράς του υλικού ή του αντικειμένου αυτής.
Παν ό,τι ζη είναι σύνθετον εκ ψυχής και σώματος· και η μεν ψυχή 1) είναι η αιτία της κινήσεως και μεταβολής αυτού, είναι άρα ποιητική αιτία· 2) προσδιορίζει την μορφήν, την ατομικότητα, την έννοιαν του οργανισμού, είναι άρα ειδική αιτία· 3) είναι ο τελικός σκοπός του σώματος, είναι άρα τελική αιτία. Το σώμα δ' είναι η υλική αιτία, ο όρος ου άνευ δεν δύναται να υπάρχη το όλον, είναι η δύναμις του πράγματος. Ψυχή λοιπόν και σώμα διακρίνονται απ' αλλήλων, αλλ' ουδέτερον δύναται να υπάρχη άνευ του ετέρου. [σ. 48] Το σώμα είναι όργανον, η ψυχή είναι η ζωική αρχή. Η ζωή περιέχει στοιχείον ενεργητικόν και έτερον παθητικόν, αρχήν κινούσαν και πράγμα κινούμενον, είδος και ύλην. Το είδος είναι η κινούσα, η ποιητική αιτία, ήτις πραγματοποιεί τας δυνάμεις του μερικού σώματος και υψώνει αυτό εις την τελείαν, την αληθή πραγματικότητα αυτού. Άνευ της ψυχής το σώμα είναι άμορφος ύλη. Επειδή δε η πλήρης ανάπτυξις, η τελεία ενεργοποίησις της δυνάμεως πράγματός τινος λέγεται εντελέχεια, άρα η ψυχή είναι η εντελέχεια σώματος φυσικού (ουχί τεχνητού) όπερ έχει όργανα και δύναται να ζη. Η κίνησις, η πορεία της μεταβάσεως από του δυνατού εις το πραγματικόν, από της δυνάμεως εις την εντελέχειαν λέγεται ενέργεια, τον όρον δε τούτον ο Αριστοτέλης πολλάκις μεταχειρίζεται αντί της εντελεχείας (τελείας ενεργείας, εντελούς έξεως).
Εν τοις τελείοις οργανισμοίς το φυσιολογικόν και ψυχικόν κέντρον είναι η καρδία, ουχί ο εγκέφαλος, όστις απλώς κανονίζει την θερμοκρασίαν αυτής. Η θερμότης, το στοιχείον εν ω η ψυχή αμέσως ενσαρκούται, συντηρείται υπό της τροφής. Η αναπνοή δε των πνευμόνων και ο ψυχρός εγκέφαλος εμποδίζουσιν υπέρμετρον παραγωγήν ζωικής θερμότητος. Η θερμότης είναι απαραίτητον μέσον της θρέψεως. Αλλ' η απόλυτος αιτία της θρέψεως είναι η ψυχή, ήτις τρέφει και συντηρεί το σώμα δια των τροφών ας αφομοιούται. Πρώτη λοιπόν εντελέχεια είναι η θρεπτική ψυχή, ης έργον είναι η χρήσις της τροφής προς συντήρησιν του ατόμου και η γέννησις ομοίων όντων προς διατήρησιν του γένους. Η ψυχή μεταχειρίζεται προς ταύτα την θερμότητα και τα τρόφιμα, όπως ο πλοίαρχος την χείρα και το πηδάλιον. Τα μεν φυτά μόνην έχουσι την ψυχήν ταύτην. Τα ζώα όμως πλην της θρεπτικής έχουσι και την αισθητικήν ψυχήν.
Τα αισθητήρια είναι όργανα αντιλήψεως του εξωτερικού κόσμου. Η αίσθησις είναι κίνησις ή αλλοίωσις του αισθητηρίου. Το αισθητικόν (υποκείμενον) και το αισθητόν (αντικείμενον) είναι έν εν τη ενεργώ αισθήσει. Το αισθητήριον είναι δυνάμει ό,τι είναι το αισθητόν ενεργεία· αισθανόμενον δε αφομοιούται το είδος του πράγματος άνευ της ύλης, δέχεται ποιοτικά στοιχεία ανήκοντα εις ατομικόν τι πράγμα, αλλ' ουχί το άτομον. Το υποκείμενον πριν ή αισθανθή είναι διάφορον του αισθητού, αλλά μετά την αίσθησιν είναι ως το αισθητόν. Η διαφορά αυτών έγκειται εις τον τρόπον καθ' όν έκαστον υπάρχει.—Το αίσθημα είναι φαινόμενον ψυχικόν, αλλά το όργανον της αισθήσεως είναι φυσικόν. Όμμα και όψις συνδέονται ως ύλη και είδος.—Μετά του οργάνου και του αισθητού αντικειμένου τρίτος αναγκαίος παράγων εκάστης αισθήσεως είναι το μεταξύ, το διάμεσον στοιχείον. Της όψεως λ.χ. το μεταξύ είναι το διαφανές, ήτοι ο αήρ, το ύδωρ και άλλα διαφανή σώματα.
Τα ατομικά και μεμονωμένα αισθήματα και τας αναφοράς αυτών η ψυχή ανάγει εις την ενότητα κοινής αντιλήψεως. Αντιλαμβανόμεθα ότι ορώμεν, ακούομεν κ.λ., συγκρίνομεν έπειτα και συνδυάζομεν ή χωρίζομεν τα αισθήματα ταύτα. Ούτω πλην των 5 μερικών αισθήσεων υπάρχει κοινή αίσθησις, περί ης κατωτέρω πραγματεύεται ο Αριστοτέλης. [σ. 49]
1) Όστις θα περιλαμβάνη πάντα τα έχοντα ζωήν, ήτοι φυτά και ζώα.
2) Η ύλη είναι ακόμη ουδέν, και δύναται να είναι πάντα, πριν ή η μορφή διορίση αυτήν ειδικώς.
3) Όπερ δύναται να δεχθή την ζωήν ή έχει την ικανότητα να ζη.
4) Προηγείται η έξις ή κατοχή γνώσεως ή άλλης ικανότητος, και έπεται η χρήσις ή ενεργοποίησις αυτών.
5) Ως έξις και κατοχή, οία η θρεπτική ψυχή, ήτις είναι έξις και ενέργεια και προϋπόθεσις των άλλων.
6) Πραγματικόν ον, τόδε τι, είναι εκείνο, εν ω συνηνώθησαν πάντα τα συστατικά στοιχειά του. Το σώμα άνευ της ψυχής είναι πτώμα και ανάπαλιν η ψυχή άνευ του σώματος είναι απλή αφαίρεσις εν τη διανοία ημών.
7) Όπως το σώμα είναι η ύλη της ψυχής.
8) Εκ της εν τω οφθαλμώ αισθητικότητος μεταβαίνει εις την του όλου σώματος. Η ψυχή η ποιούσα αισθητικόν το σώμα ομοιάζει προς την όψιν του οφθαλμού και την τμήσιν του πελέκεως.
9) Διακρίνει την εν τω εμψύχω σώματι πραγματικήν δύναμιν του ζην και την εν τω σπέρματι, όπερ δύναται να γίνη σώμα, δένδρον κλπ.
10) Όψις είναι η απλή δύναμις, δράσις η ενέργεια της όψεως.
11) Μόνη η ψυχή είναι η τελείωσις του σώματος. Μέρη ή λειτουργίαι αυτής δύνανται να χωρίζωνται του σώματος, ως ο ποιητικός νους.
12).—Η ψυχή είναι το είδος, η μορφή του σώματος και επομένως ψυχή και σώμα είναι αχώριστα, είναι εν. Αλλ' η ενότης αυτών δεν πρέπει να νοήται ως ένωσις δύο υλικών και ανεξαρτήτων πραγμάτων. Τοιαύτας παχυλάς παραστάσεις είδομεν με πόσην δύναμιν επολέμησεν ο Αριστοτέλης εν τω Α' Βιβλίω σελ. 25 κ. έ. Ενταύθα έχομεν λογικήν και ζώσαν ενότητα. Τω όντι η ζωή, η ενότης της ψυχής και του σώματος σύγκειται εκ τριών στοιχείων· είναι 1) ζωή εσωτερική και αδιόριστος, αφηρημένη καθολική αρχή, 2) πραγματοποιείται και μερικεύεται εν τω σώματι και 3) επανάγει τα δύο ταύτα στοιχεία εις την ενότητα αυτών εν τη ατομικότητι του ζώντος όντος. Εκάστη στιγμή της ζωής αποτελείται εκ των τριών τούτων σημείων: εκ της ορμής του υποκειμένου, ήτις αναγκάζει το ζώον να θέτη τους διορισμούς του, τα μέλη του σώματος, να πραγματοποιήται εν αυτοίς και τέλος διά τούτων να επιστρέφη εις εαυτό ως κέντρον αισθανόμενον κλπ. Αύτη είναι η αληθής ενότης της ψυχής και του σώματος. Διά τούτο λέγει ο Αριστοτέλης, ότι το είδος, το καθόλου, η ψυχή είναι αυτό το είναι και η ουσία. Εάν λ. χ. ο πέλεκυς ήτο φυσικόν σώμα έχον εν εαυτώ αρχήν κινήσεως, εάν δήλα δη ήτο έμψυχον σώμα, τότε η έννοια του πελέκεως, το τέμνειν, θα απετέλει την ψυχήν αυτού, και αν τούτο το είδος αυτού αφηρείτο δεν θα υπήρχε πλέον πέλεκυς. Αλλ' ο πέλεκυς είναι σώμα τεχνητόν, έχει εκτός εαυτού την αρχήν της κινήσεως και της στάσεως εαυτού, και δεν ποιεί αυτός εαυτόν πέλεκυν. Η έvνοια, το είδος του πελέκεως δεν είναι το είναι και η ουσία αυτού, δεν ενεργοποιεί αυτή εαυτήν εν τω πελέκει, δεν είναι εντελέχεια. Η ψυχή τουναντίον [σ. 53] αυτή πλάττει τα μέλη και το όλον σώμα, αυτή συνέχει και ποιεί και συντηρεί αυτά και διά τούτων εαυτήν· είναι ο δημιουργός άμα και η πρόνοια του μικρού κόσμου της, είναι ο ναυπηγός άμα και κυβερνήτης του πλοίου, όπερ απαύστως τείνον εις διάλυσιν αδιαλείπτως υποτάσσεται, συντηρείται και αναπλάττεται υπό της κυριάρχου ψυχής. Εάν δε παύση η σχέσις αύτη ψυχής και σώματος, το σώμα δεν είναι πλέον σώμα, αλλά πτώμα, ύλη νεκρά. Ό,τι λέγομεν περί του όλου, αληθεύει και περί των μερών και αντιστρόφως. Αν ο οφθαλμός λ. χ. ήτο ζώον, η όψις θα ήτο η ψυχή αυτού, διότι αυτή είναι η ουσία, η έννοια αυτού· αυτός δε ο υλικός οφθαλμός, τα νεύρα, τα υγρά, οι χιτώνες κλπ. είναι υλικά, άτινα άμα λείψη ή δράσις είναι κενά ονόματα. Όπως δε ο ζων οφθαλμός είναι η κόρη (δύναμις) και η δράσις (ενέργεια), ούτω το όλον ζώον είναι η ψυχή και το σώμα αχωρίστως ηνωμένα. Ούτω νοούμεν νυν πώς η ψυχή είναι α') η αρχή η κινούσα και ποιούσα το σώμα, β') το είδος ή η έννοια ήτις ενεργεί και πραγματοποιεί εαυτήν εν τω σώματι, γ') ο κοινός τελικός σκοπός πάντων των μελών, ων έκαστον είναι μέσον άμα και σκοπός των άλλων, διότι έκαστον είναι μία εμφάνισις του κοινού κέντρου, μία πραγμάτωσις της εσωτερικής αρχής, ήτις πανταχού παρούσα σκοπόν έχει μόνον εαυτήν.

Τίποτα δὲν τελείωσε! Ὅλα τώρα ξεκινοῦν!

Τίποτα δὲν τελείωσε! Ὅλα τώρα ξεκινοῦν!

  

Από την Φιλονόη

Τίποτα δὲν μποροῦν νὰ ξεπουλήσουν!
Διότι τίποτα δὲν τοὺς ἀνήκει!
Τίποτε δὲν ἔχει τελειώσει!
Διότι τώρα ἀρχίζουν ὅλα!
Τίποτα δὲν μποροῦν νὰ μᾶς κάνουν!

Διότι τώρα ξεκινήσαμε νὰ στεκόμαστε ὄρθιοι καὶ νὰ ζοῦμε ἐλεύθερα!

Εἴμαστε θεατὲς στὴν τελευταία τους παράστασι!
Ἀναμένουμε τὴν λήξι τοῦ ἔργου!

Κατὰ βᾶθος κι αὐτοὶ τὸ γνωρίζουν καὶ πρὸς τοῦτο συμπεριφέρονται τόσο ὑστερικά!

Εἴμαστε θεατές… Ἀκόμη… Γιὰ λίγο ἀκόμη…

Κάπου κάπου κάποιος, ἀπὸ ἐμᾶς, σηκώνεται κι ἀνεβαίνει στὴν σκηνή. 
Ταρακουνᾶ τὶς μαριονέτες, θυμίζοντάς τους πὼς ἡ παράστασις τελειώνει,

κι ἀμέσως μετὰ ἐπιστρέφει στὴν θέσιν του.

Καὶ ἡ παράστασις ἐξακολουθεῖ, προχωρᾶ, ὁδεύει σιγὰ σιγὰ γιὰ τὸ τέλος της…

Εἴμαστε θεατές, ἀλλὰ ὄχι τυχαῖοι θεατές. Εἴμαστε ἐκεῖνοι οἱ θεατὲς ποὺ ἀντιλαμβάνονται πὼς ἀπὸ ἐδῶ καὶ πέρα πρέπει νὰ καταστραφοῦν ὅλες οἱ σκηνές καὶ οἱ θεατρίνοι. 
Εἴμαστε αὐτοὶ ποὺ θὰ κάψουμε τὸ θέατρο μαζὺ μὲ τὶς μαριονέτες.

Καθῶς καὶ κάθε τὶ πλαστὸ καὶ περιττό!
Ἀλλὰ πρέπει νὰ δοῦμε ὅλην τὴν παράστασι… Δὲν γίνεται νὰ χάσουμε τὸ θέαμα! Τὸ δικαιούμαστε! Εἶναι μία μικρὴ ἀποζημίωσις γιὰ τὰ ὅσα περάσαμε!

Ἄλλως τε, ἡ παράστασις αὐτή, καθῶς καὶ κάθε ἄλλη ποὺ πέρασε ἐμπρὸς ἀπὸ τὰ μάτια μας, ἔχει πεπαιδευτικὸν χαρακτήρα. 

Τὸ πραγματικὸ θέατρον ἔχει μόνον αὐτὸν τὸν χαρακτήρα. Νὰ πεπαιδεύῃ τὸν θεατή του!

Ἔτσι κι ἐμεῖς. 
Παρακολουθοῦμε αὐτὴν τὴν τελευταία παράστασιν διότι πρέπει νὰ μάθουμε τὰ πάντα, σὲ κάθε τους διάστασι, σὲ κάθε ὀπτική, σὲ κάθε ἐπίπεδον.
Πρέπει νὰ μάθουμε ὅλα αὐτὰ ποὺ τόσους αἰῶνες περνοῦσαν ἀδιάφορα ἀπὸ δίπλα μας, διότι μᾶς εἶχαν λοβοτομήσει!

Πρέπει νὰ γίνουμε αὐτὸ ποὺ ἡ Φύσις μας ἐπιτάσσει καὶ μᾶς ἐξανάγκασαν νὰ ἀγνοήσουμε!  

 Τίποτα δὲν τελείωσε ἀδέλφια μου! Τίποτα!
Δὲν μποροῦν νὰ ξεπουλήσουν κάτι ποὺ δὲν τοὺς ἀνήκει!
Δὲν μποροῦν νὰ χαρίσουν κάτι ποὺ δὲν ἀπέκτησαν ποτέ!
Δὲν μποροῦν νὰ ἁρπάξουν κάτι ποὺ δὲν ἀντιλαμβάνονται τὴν ἀξία του!

Εἴμαστε ἐλεύθεροι ἐμεῖς! Καὶ τοὺς θεούς μας ὀρθοὶ ἀντιμετωπίζουμε! Στὰ μάτια τοὺς κυττᾶμε!  Ἔτσι  εἶναι ἡ Φύσις μας! 

Ποιός ἀπό ἐμᾶς ἀναγνωρίζει κάποιαν τους ὑπογραφή; Ποιός ἀπό ἐμᾶς ἀναγνωρίζει κάποιο ξεπούλημα; Ποιός ἀπό ἐμᾶς μετετράπῃ ἔξαφνα ἀπό ἐλεύθερος σέ δοῦλο;

Οὐδεῖς! Ἤμασταν, εἴμαστε καὶ θὰ παραμείνουμε διὰ παντὸς ἐλεύθεροι! Δυνατοί! Ὀρθοὶ καὶ ἀπροσκύνητοι!

Μὴν σᾶς ταράζουν

μερικὲς χιλιάδες προσκυνημένων καὶ λοβοτομημένων…

Θὰ ἔλθῃ κι αὐτῶν ἡ ὥρα… Κοντοζυγώνει…
Νὰ κυττᾶμε μόνον μέσα μας!

Ἐμᾶς!

Τὰ δικά μας χέρια!

Τὴν καρδιά μας!

Τὸν δρόμο μας! 

Κι ὁ δρόμος μας εἶναι Φωτεινός!

Νικητήριος!

Γεμάτος Ἑλλάδα!

Νικᾶμε ἀδέλφια! 
Νικᾶμε!

Ἂς μὴν βλέπουμε τὰ περιτυλίγματα!

Αὐτὰ εἶναι γιὰ τὴν ἀνακύκλωσιν!
Νὰ τὰ σκίζουμε καὶ νὰ κυττᾶμε μέσα.. Καὶ μέσα εἶναι τὸ Τίποτα!
Νικᾶμε!

Κάποιοι τὸ ζοῦν! Κάποιοι ἄλλοι τὸ ἐλπίζουν!

Καὶ κάποιοι ἄλλοι πρόδωσαν…
Θὰ ζήσουμε γιὰ νὰ δοῦμε τὸ μεγαλεῖο τῆς Ἑλλάδος νὰ λάμπῃ ὅπως πρέπει!

Θὰ ξαναφτιάξουμε τὰ πάντα ἀπὸ τὴν ἀρχὴ διότι ἔτσι μάθαμε!

Θὰ ἀφήσουμε τὸ χθὲς πίσω μας ὡς κάτι ποὺ ἔπρεπε νὰ ὑπάρξῃ πρὸ κειμένου νὰ γίνουμε ἐμεῖς αὐτὸ ποὺ ὀφείλαμε!

Νικητές, ὁδηγοί, Φωτοδότες!

Φιλονόη.

από το http://logioshermes.blogspot.com/2012/02/blog-post_2244.html